Tag Archives: ၿမင္႔မိုးေအာင္

အေမတြက္တဲ႔သခ်ၤာ

အေမတြက္တဲ႔သခ်ၤာ

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္
မနက္မုိးလင္းတုိင္းမွာ
အိမ္ေ႐ွ႔က ပန္းခင္းေလးထဲ
အေမနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ လက္ေတြကုိ ဆြဲလို႔
ပန္းရနံ႔ေလးေတြကုိ ႐ႈ႐ိႈက္လို႔
အသစ္ပြင္႔လာတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေလးေတြကုိ
တစ္ပြင္႔ခ်င္း
တစ္ပြင္႔ခ်င္း
အေမေရတြက္တယ္
ပန္းပြင္႔ေလးေတြကုိ နမ္းလုိက္
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကုိ နမ္းလိုက္နဲ႔
ရယ္သံေတြၾကားက ေျပာတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ မ်က္ႏွာေလးေတြက
ပန္းပြင္႔ေလးေတြနဲ႔ သိပ္တူသတဲ႔
ပန္းပြင္႔ေလးေတြလုိပဲ လွပသတဲ႔
ညေရာက္ျပန္ေတာ႔
အေမ႔ရဲ႔ ရင္ခြင္ထဲမွာ ထုိင္ရင္း
အေမေျပာတဲ႔ ပုံျပင္ေတြကုိ
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ နားေထာင္ခဲ႔ၾကတယ္
ျပီးေတာ႔ ျပတင္းေပါက္ဆီကုိ ၾကည္႔ရင္း
ေကာင္းကင္က ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြကုိ
တစ္ပြင္႔ခ်င္း
တစ္ပြင္႔ခ်င္း
ေရတြက္ရင္းနဲ႔ အေမေျပာတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ မ်က္လုံးေတြက
ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြနဲ႔ သိပ္တူသတဲ႔
ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြလိုပဲ ေတာက္ပသတဲ႔။

ခုေတာ႔ျဖင္႔ ငယ္ငယ္က ေရတြက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔
ပန္းေတြနဲ႔ ၾကယ္ေတြရ႕ဲ သခ်ၤာကုိ
အေမေမ႔ေလ်ာ႔ခဲ႔ျပီထင္ပါရဲ႔
အေဖက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ ဟုိး..အေ၀းမွာ
အေဖ႔ဆီ ပို႔ေပးရမယ္႔ ပစၥည္းေတြ
အေဖျပန္ေရာက္လာမယ္႔ ေန႔ေတြ
အေမေရတြက္တယ္
ျပကၡဒိန္ေပၚက ေန႔စြဲေတြ
လကုန္ရင္ ေပးရေတာ႔မယ္႔ ပုိက္ဆံေတြ
အေမေရတြက္တယ္
ဧည္႔ခန္းထဲမွာ မုိးယုိတဲ႔ အေပါက္ေတြ
မီးဖိုေခ်ာင္မွာ က်ိဳးတဲ႔ၾကမ္းခင္းေတြ
အေမေရတြက္တယ္
ညီမေလး ေက်ာင္းျပီးမယ္႔ ေန႔ေတြ
လကုန္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ပါလာမယ္႔ ပိုက္ဆံေတြ
အေမေရတြက္တယ္
ျပတင္းေပါက္က ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြ
အေမ မေရတြက္ရတာ ၾကာျပီ
ေတာက္ပတဲ႔ ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြ
အေမ မေရတြက္ရတာ ၾကာျပီ
မ်က္ရည္က ဖုံးကြယ္ထားတဲ႔ ၾကယ္ပြင္႔ေတြဆုိေတာ႔
ဘယ္လုိနည္းနဲ႔ ေတာက္ပႏိုင္ပါ႔မလဲ
လွပတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေလးေတြ
အေမ မေရတြက္ ရတာ ၾကာျပီ
အသစ္ပြင္႔လာတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေလးေတြ
အေမ မနမး္႐ိႈက္ရတာ ၾကာျပီ
အေမစုိက္ထားခဲ႔တဲ႔
အိမ္ေ႐ွ႔က ပန္းခင္းေလးလည္း
မႏွစ္ကပဲ ေသဆုံးသြားခဲ႔ျပီ။

ၿမင္႕မိုးေအာင္
Myint Moe Aung

ပရိေဘာဂမ်ား

ဒီတစ္ခါ ကိုၿမင့္မိုးေအာင္ ရဲ့ ပရိေဘာဂမ်ား ကဗ်ာကို ေဖာ္ၿပလိုက္ပါတယ္။အမွတ္မထင္ web site တစ္ခုမွာ ဖတ္မိခဲ့တယ္။

ပရိေဘာဂမ်ား

.

သူ႔အိမ္ေဂဟာ တခမ္းတနား လွပေအာင္
အျမဲတမ္း သူေနရာ ခ်တတ္တယ္။

အိမ္ကုိေရာက္ဖူးတဲ႔ လူၾကီးလူေကာင္းတုိင္းက
တအံ႔တၾသ ခ်ီးမြမး္ခန္းဖြင္႔ရေလာက္ေအာင္
သူေတာ္တယ္။

ကႏုတ္ပန္းနဲ႔ ေ႐ွးေဟာင္း ထိုင္ခုံေတြက
သူ႔ကုိ မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္တစ္ေယာက္လုိ႔ အထင္ေရာက္ေစတယ္။

ထိုင္ေနက် သူ႔ထိုင္ခုံ အေပၚတည္႔တည္႔ နံရံမွာေတာ႔
အမဲလုိက္ ေသနတ္နဲ႔ ေခါင္းပါတဲ႔ က်ားေရခံြၾကီးက
သူေျပာသမွ် စကားတုိင္းကုိ အေလးအနက္ ျဖစ္ေစတယ္။

သူစုေဆာင္းထားသမွ် ပန္းခ်ီကားအားလုံး
ဘယ္သူမွ မျမင္ေအာင္ သိမ္းထားေလ႔႐ွိတယ္
လုိအပ္မွ ဧည္႔ခန္းနံရံမွာ တစ္ခ်ပ္ခ်င္း ခ်ိတ္ဆြဲ

ဒါက ပစ္မွတ္ ကုိ တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ မွန္ေအာင္ ပစ္တတ္သူမွန္း
သူ႔စြမ္းရည္နဲ႔ သူ႔ပညာကုိ သိသာေစတယ္။

ျပႆနာေတြ သူေျဖ႐ွင္းတဲ႔အခါ
စာၾကည္႔ခန္းထဲမွာ သူေတြ႔ဆုံတယ္
အခန္းပတ္လည္က စာအုပ္ဗီ႐ုိၾကီးေတြထဲမွာေတာ႔
သူ႔အတြက္ ဆင္ေျခဆင္လက္ေတြကုိ
အကၡရာစဥ္အတိုင္း စနစ္တက် စီရီထားတယ္။

ဆင္၀င္ေအာက္က ႐ွားပါးဂမုန္းေတြနဲ႔
၀ရန္တာမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ႔ သစ္ခြမ်ိဳးစုံကုိေတာ႔
ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ ဆီကေန အာ႐ုံလွည္႔စားဖုိ႔အတြက္
တန္ဖိုးၾကီးၾကီးေပးျပီး သူစုေဆာင္းထားတယ္။

သူ႔အသုံးအေဆာင္ ပရိေဘာကေတြထဲမွာေတာ႔
ကြ်န္မဟာ ေစ်းအေပါဆုံးျဖစ္လိမ္႔မယ္
ေန႔ဘက္၊ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ
ညဘက္၊ သူ႔အိပ္ခန္းထဲမွာ
စနစ္တက် သူေနရာခ်တတ္တယ္။

သူ႔ဘက္ကလည္း ေတြးေနလိမ္႔မယ္
သူ႔အသုံးအေဆာင္ ပရိေဘာဂေတြထဲမွာ
သူ႕ကုိ၊ သံသယမ်က္လုံးနဲ႔ ျပန္ၾကည္႔တတ္တယ္ဆုိလုိ႔
ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္း ႐ွိလိိမ္႔မယ္လုိ႔။

ဒါေပမဲ႔ ကြ်န္မရဲ႔ ေဒါသနဲ႔ ေၾကကြဲမႈေတြကုိေတာ႔
စကားလုံးေတြအျဖစ္ ဘယ္ေတာ႔မွ
ေျပာင္းလဲခြင္႔ မရခဲ႔ဘူး
သူ႔ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္းေတြေပၚက
အက္ေၾကာငး္ရာေတြလုိေပါ႔
ျပင္ဆင္လုိက္လုိ႔ တန္ဖိုးေလ်ာ႔သြားမွာမ်ိဳးကုိ
သူ မလုိလားဘူး။

ဒီအတြက္လည္း အားလုံး သူစီစဥ္ျပီးသားပါ
ႏွစ္ေယာက္ အိပ္ခုတင္ နဲ႔ ျပတင္းေပါက္ဘက္အျခမ္းကုိ
ကြ်န္မအတြက္ သီးသန္႔၊ သူေပးထားတယ္
လမင္းကုိ အခ်ိန္အၾကာဆုံး၊အလွဆုံး ျမင္ရတဲ႔
အိမ္ေဂဟာရဲ႔ အေကာင္းဆုံး ျပတင္းေပါက္ေပါ႔
နာၾကည္းခ်က္တုိင္းကုိ ကြ်န္မေျပာျပလုိက္တဲ႔အခါ
လမင္းကလည္း နားလည္ေၾကကြဲစရာ ၊ႏွစ္သိမ္႔ေပး႐ွာတယ္။
ကြ်န္မရဲ႔ မ်က္ရည္နဲ႔၊ ကြ်န္မရဲ႔ ခႏၶာကုိယ္ကုိ
သူ႔ေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ ပြတ္သပ္ေပးရင္းေပါ႔။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ၊ လမင္းဆီေရာက္သြားတဲ႔ လွ်ိဳ႔၀ွက္စကားေတြကုိ
တျခား ဘယ္သူမွ မၾကားႏိုင္ေတာ႔ဘူး
ခုတင္ တစ္ဖက္ျခမ္းက အေမွာင္ရိပ္ထဲမွာေတာ႔
သူ၊ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနတယ္
လမင္းနဲ႔ ကြ်န္မကုိ ေက်ာခုိင္းရင္းနဲ႔ေလ။

ၿမင္႔မိုးေအာင္

အဲဒီ ပရိေဘာဂေတြကေၿပာတဲ့စကားသံကို ၾကားမိတယ္။ ပရိေဘာဂေတြရဲ့ မ်က္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ စိုက္ၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို သိေနသလိုပါပဲ။