Tag Archives: အေလ့အက်င့္

အခ်ိန္ရဲ႕တန္ဖိုး

တစ္ႏွစ္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္
စာေမးပြဲက်တဲ့ ေက်ာင္းသားကို ေမးၾကည့္ပါ။

တစ္လရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္
လမေစ့ဘဲ ကေလးေမြးတဲ့ မိခင္ကို ေမးၾကည့္ပါ။

တစ္ပတ္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္
အပတ္စဥ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာကို ေမးၾကည့္ပါ။

တစ္ေန႔ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္
ကေလးေၿခာက္ေယာက္ကို ေက်ြးေမြးရတဲ့
ေန႔စားအလုပ္သမားကို ေမးၾကည့္ပါ။

တစ္နာရီရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္
ဆံုစည္းခြင့္ကို ေစာင့္ေနၾကတဲ့
ခ်စ္သူမ်ားကို ေမးၾကည့္ပါ။

တစ္မိနစ္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္
ရထားမမီလိုက္တဲ့ ခရီးသည္ကို ေမးၾကည့္ပါ။

တစ္စကၠန္႔ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္
ယာဥ္တိုက္မွဳနဲ႔ သီသီေလးလြဲသြားတဲ့
ဒရုိင္ဘာကို ေမးၾကည့္ပါ။

တစ္မီလီစကၠန္႔ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိခ်င္ရင္
အိုလံပစ္ ေငြတံဆိပ္ရွင္ကို ေမးၾကည့္ပါ…………………။

(ေက်ာ္၀င္း)

အနုိင္လိုခ်င္လား

ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္ပါတ္လံုး ကြန္ပ်ဳတာအနဲ ့ chess ထိုးေနခဲ့တယ္။
ပထမ Level 1, 2,3,4 အထိ ကၽြန္ေတာ္ နုိင္လာခဲ့တယ္။
Level 5 ေရာက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ စတင္ရံွဳးလာခဲ့တယ္။
မေန ့ညက တညလံုး အနုိင္ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ကစားတယ္။ လူသာပင္ပန္းႏြယ္နယ္ၿပီး ေပ်ာ့ေခြသြားတယ္ ကၽြန္ေတာ္ မနိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီ Chess ကစားပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ မနုိင္တာလဲ –

Chess ကစားပြဲကို ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္ –
Chess ကစားတဲ့အခါ ထူးၿခားအံၾသဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ကံတရား ဆုိတာ မရွိပါဘူး။
၂ ဖက္စလံုး တန္းတူ အခြင့္အေရး ရပါတယ္။

ဒီေလာက္ သန္ ့ရွင္းတဲ့ ကစားပြဲမွာ
ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္မနုိင္တာလဲ –
ကၽြန္ေတာ္ ညံ့လို ့ေပါ့ ဆုိၿပီး -ဒီမွာ ရပ္ထားလုိ ့မရပါဘူး။
ဒါ အၿပစ္တင္ၿခင္းသက္သက္ၿဖစ္ပါတယ္။
ထိေရာက္တဲ ့သံုးသပ္ခ်က္မဟုတ္ပါဘူး။
အရံွဳးကေန အနိုင္ရေအာင္ ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ။

Continue reading အနုိင္လိုခ်င္လား

ဘာၿဖစ္လုိ ့ ………

ဘာၿဖစ္လုိ ့ Diary ေရးပါသလဲ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ရဲ့ တန္းဖိုးရွိတဲ့ ေနရက္တစ္ရက္ကို မေပ်ာက္ခ်င္လုိ ့၊ မေဖ်ာက္ခ်င္လို ့။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ ၿဖတ္သန္းခဲတဲ့ ေနရက္တရက္မွာ အၿဖစ္အပ်က္ေတြ တစ္ခုမက ရွိခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာလည္းပါတယ္။ ၀မ္းနည္းစရာလည္းပါတယ္။ ေအာင္ၿမင္မွုလည္းပါတယ္။ က်ရံွဳးမူေတြလည္းပါတယ္။
ဘာေတြပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ ့ပတ္သတ္ခဲ့တဲ့ အရာေတြပါပဲ။ ဒီေန ့မွာအေကာင္းေတြ ရွိခဲ့ရင္ မနက္ၿဖန္မွာ ပိုေကာင္းေအာင္ က်ိဳးစားဖို  ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ မွတ္သားထားရမယ္။ ဒီေန ့မွာ အဆိုးေတြရွိခဲ့လည္း သင္ခန္းစာယူဖို ့မနက္ၿဖန္မွာ ဒီလို အဆိုးမ်ိဳး ထပ္မၿဖစ္ေအာင္၊ ထပ္မရွိေအာင္ မွတ္သားထားရမယ္။

Diary ဆိုတာ မိမိဖတ္ဖုိ ့ပဲ ၊ ေကာင္းေကာင္းဆုိးဆိုး မိမိအေၾကာင္းပဲ၊
ေန ့ရက္တစ္ရက္ကို တန္ဖိုးထားတယ္။ ေန ့ရက္တစ္ရက္ကို မေပ်ာက္ဆံုးခ်င္ဘူးဆိုရင္ – Diary ကို ေရးသားပါ။

လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ အခ်က္ ၃ ခ်က္

လူတစ္ေယာက္ အၿဖဴ၊ အမဲ ဘယ္သူၿဖစ္ၿဖစ္-

လူတစ္ေယာက္ဆီ တစ္ခါ၊တစ္ေခါက္ အေရာက္လာၿပီး – ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ၿပန္ေရာက္လာဖုိ ့ ခဲယဥ္းတဲ့ အရာ ၃ ခု –
1. အခ်ိန္
2. စကားလံုး
3. အခြင့္အေရး

လူတစ္ေယာက္မွာ အၿမဲတမ္း ရွိေနသင့္တဲ့ အခ်က္ ၃ ခ်က္ –
1. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
2. ရိုးသားၿခင္း
3. ေအးခ်မ္း တည္ၿငိမ္ၿခင္း
Continue reading လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ အခ်က္ ၃ ခ်က္

ကြန္ပ်ဳတာ အေရွ ့မွာ အခ်ိန္နာရီေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္လုပ္ေနလွ်င္

ကြန္ပ်ဳတာ အေရွ ့မွာ အခ်ိန္နာရီေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္လုပ္ေနလွ်င္
အေန၊အထိုင္ ဆင္ၿခင္ပါ။
လြန္မွ ကုသၿခင္းထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်ိန္ရတိုင္း ေစာင့္ေရွာက္ပါ။

pdf ႏွင့္ သိမ္းထားရန္

ဘယ္သူတာ၀န္ယူမွာလဲ

[youtube]TNcL96kD21c[/youtube]

ဗီဒီယို ၾကည့္ရန္အခက္ အခဲ ရွိလွ်င္

download ၿပဳလုပ္ၿပီး FLV Player ၿဖင့္ၾကည့္ရန္

ဒီရုပ္ရွင္ အပိုင္းေလးက အဓိပၸါယ္အမ်ားၾကီး ေဖာ္ေဆာင္ေနခဲ့သည္။
အခက္အခဲတစ္ခု၊ ၿပသာနာတစ္ခု ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့အခါတုိင္း – ဘယ္သူမွာ တာ၀န္ရွိ သလဲ ။ဘယ္သူ ့ေၾကာင့္ၿဖစ္ရတာပါ။ အၿပစ္ရွာရင္း တန္ဖိုးရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့သည္။

တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းမွာတာ၀န္ရွိပါသည္။
ကိုယ့္တာ၀န္ ကုိယ္သိၿပီ။ ကိုယ့္တနုိင္ေလး တာ၀န္ယူေပးရင္ အတားအဆီးဆိုတာ ၿမဴမွုန္ေလးပဲ ၿဖစ္ေနမွာပါ။

ကိုသစၥာ

ဘိန္းစားသံသရာ

ဆရာေကာင္းသန္႔စီစဥ္ေသာ Youth လူငယ္ Magazine Vol:3, No.6, June 2008 မွ ဆရာဦးေအာင္သင္း၏ စမ္းၾကည့္ဖူးသလား ကို မွီၿငမ္းပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္၏ဆရာ ေတာင္တြင္းႀကီးသခင္ေက်ာ္စိန္ ေျပာခဲ့ဖူးသည့္ စကားေလးေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္မၾကာခဏ သတိရမိတတ္သည္။ သခင္ေက်ာ္စိန္သည္ လူေပါင္းစံုႏွင့္ေပါင္းသည္။ သူ႕အေပါင္းအသင္းမ်ားထဲတြင္ အရက္သမားလည္းပါသည္။ ဖဲသမားလည္းပါသည္။ ဘိန္းစားလည္းပါသည္။ ဘုရားဒကာလည္းပါသည္။ ကုန္သည္ပြဲစားလည္းပါသည္။
ယခုကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္သည္က သူေျပာျပခဲ့ဖူးေသာ ထုိေခတ္ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္က ဘိန္းစားေတြ၏ သဘာ၀ျဖစ္ပါသည္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းပဲျဖစ္ပါသည္။
Continue reading ဘိန္းစားသံသရာ

ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုတည္း

“ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုတည္းခ်ျခင္းသည္ လူကိုပင္ပန္းေစသည္။”
— ေအာ္ပီက်ယ္

ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်မိတဲ့ စကားတစ္ခုပါ။
ကၽြန္ေတာ္နားလည္လိုက္မိတာက – ဆံုးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်ၿပီးတာနဲ ့ရပ္ေနလို ့မရပါဘူး။
Continue reading ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုတည္း

အရာ

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက အင္မတန္မွ စိတ္တုိစိတ္ဆတ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူ႕အေဖက ေကာင္ေလးကို အိမ္ရုိက္သံတစ္ထုပ္ေပးလိုက္ၿပီး ေျပာပါေတာ့တယ္။

“မင္း တစ္ခါစိတ္တိုတိုင္း သံတစ္ေခ်ာင္းကို ေနာက္ေဖးက ၀င္းထရံတိုင္မွာ သြားရိုက္ေခ်ကြာ” တဲ့။ အေဖကအဲ့ဒီလိုေျပာၿပီး သံထုပ္ကိုေပးလုိက္တဲ့ ပထမေန႔မွာ ေကာင္ေလးဟာ ၀င္းထရံတိုင္မွာ သံေပါင္း ၃၇ေခ်ာင္းရိုက္သြင္းျဖစ္သြားတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔သူစိတ္တိုတိုင္း သံေလးေတြကို ၀င္းထရံမွာ ရိုက္ရင္းရိုက္ရင္း ေကာင္ေလးဟာ သူစိတ္သူထိန္းႏိူင္လာသတဲ့။ သံရိုက္ခ်က္ေတြဟာလည္း တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕က်ဲလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ေကာင္ေလးဟာ ၀င္းထရံမွာ သံေျပးရိုက္တာထက္စာရင္ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့စိတ္ကို ထိန္းရတာပိုလြယ္လာမွန္းသေဘာေပါက္လာေတာ့တယ္။၏
အဆံုးမွာ ေကာင္ေလးဟာ စိတ္မတိုပဲေနႏိူင္တဲ့ေနကို ေရာက္လာေရာ။ ေကာင္ေလးကေျပးၿပီး သူအေဖကို သတင္းသြားပို႔တယ္..
“အေဖေရ..သားေတာ့ စိတ္ကိုထိန္းႏိူင္သြားၿပီဗ်..” အဲ့ဒီလိုက်ေတာ့ သူအေဖက တစ္မ်ိဳးခိုင္းျပန္ေရာ..
“မင္းကိုယ္မင္း ေဒါသမျဖစ္ေအာင္တစ္ေနကုန္ထိန္းႏိူင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲ့ဒီသံေတြကို ျပန္ႏွဳတ္ဦးကြာ။ တစ္ေန႔ထိန္း ႏိူင္ရင္ ညအိပ္ခါနီး တစ္ေခ်ာင္းႏွဳန္းနဲ႕ ႏွဳတ္ေနာ္လို႔ ” မွာလိုက္သတဲ့။

ရက္ေတြၾကာလာေတာ့ ေကာင္ေလးက သူအေဖကို ေျပာႏိူင္သြားတယ္။ အေဖေရ.. သားရိုက္ခဲ့တဲ့ သံေတြအားလံုးကို ႏႈတ္ၿပီး သြားၿပီ တစ္ေခ်ာင္းမွ မက်န္ေတာ့ဘူး။
သည္အခါအေဖလုပ္တဲ့သူက သားရဲ႕လက္ကိုဆြဲၿပီး သားရိုက္ခ့ဲတဲ့၀င္းထရံဆီကို ေခၚသြားတယ္။

“ေတာ္တယ္ငါ့သား ”လို႕လည္းဆိုတယ္။

“ဒါေပမယ့္ သား ေသခ်ာၾကည့္စမ္း။ ၀င္းထရံတိုင္မွာ အေပါက္ေတြျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒီ၀င္းထရံတိုင္ေတြက အရင္တုန္းကလို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆုိတာ သားျမင္တယ္ မဟုတ္လား။”

“ ေအး.. သားက စိတ္တိုတိုနဲ႕ ပါးစပ္ကေျပာခ်လိုက္တိုင္း တစ္ဖက္သားဆိုတဲ့၀င္းထရံတိုင္မွာ ခုလိုအမာရြတ္ေတြထင္က်န္ရစ္ခဲ့တတ္တယ္ သားရယ္။ အဲ့ဒီလိုပဲလူတစ္ေယာက္ကို သားကဓါးနဲ႕ထိုးလိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ဓါးျပန္ႏွုတ္ၿပီး ရွိခိုးေတာင္းပန္တယ္ဆိုပါစို႔။ သားဘယ္ႏွစ္ခါပဲရွိခိုးေတာင္းပန္ပါေစ။ ဒဏ္ရာနဲ႕ အမာရြတ္ကေတာ့ မလြဲမေသြက်န္ခဲ့မွာပဲ ငါ့သားရယ္..တဲ့။ တကယ္ေတာ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ အဖိုးတန္တဲ႕ရတနာေတြပါပဲ။ သူတို႔ဟာ ငါတို႔ေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာေစတယ္။ အားေပးကူညီတယ္။ ဒုကၡ၊သုခေတြကိုလည္း မွ်ေ၀ခံစားၾကတယ္။ ရင္ဖြင့္သမွ်ကို ဂရုစိုက္နားေထာင္ေပးတယ္။

ဒါေၾကာင့္တစ္ခုခုဆိုစိတ္လိုက္မာန္ပါမလုပ္နဲ႕။သူတို႕ကို သံႏွဳတ္ရာက်န္ခဲ့တဲ့၀င္းထရံေတြအျဖစ္မေရာက္ပါေစနဲ႕။ ”

ေဒါသနည္းေအာင္ၾကဳိးစားဖုိ႔၊ကုိယ့္စိတ္ကုိယဥ္ေက်းေအာင္သတိနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ဆုံးမဖုိ႔ …
မႈရင္းစာေရးတဲ့သူက
ဆရာအတၱေက်ာ္ပါ။

အရာ- ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ကို ေပးသူက ကၽြန္ေတာ္ပါ။
အရာ ဆိုရာ တစ္ဖက္သားၿပဳခဲ့တာပါ။

အလွမပ်က္ေသာျမင္း႐ုပ္ကေလး

ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ပန္းပုထုေသာ ဘဘႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးပါသည္။  ဘဘေအာင္ ဟု ကြၽန္ေတာ္ကေခၚပါသည္။ ဘဘေအာင္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ျမင္း႐ုပ္ကေလးတစ္ခု ထုေပးမယ္ဟု ေျပာသည္။  သစ္သားကို ပံုၾကမ္းေဖာ္သည့္အခ်ိန္မွစ၍ ေန႕စဥ္ ကြၽန္ေတာ္သြားၾကည့္သည္။ ျမင္း႐ုပ္ကေလးကို လိုခ်င္လွၿပီ ျဖစ္သည္။ ျမင္း႐ုပ္ကေလးထုေနရင္းမွ ဘဘေအာင္က နံရံကပ္စင္ေပၚမွာတင္ထားေသာ အ႐ုပ္ကေလးမ်ားကို ယူျပသည္။  ယမင္း႐ုပ္ကေလးကို ထုတ္ျပၿပီး လွသလား ဟုေမးသည္။ လွပါတယ္ဘဘႀကီး ဟု  စိတ္ထဲ႐ွိတဲ့အတိုင္း ေျဖပါသည္။  ၿပီးေတာ့ ဘီလူး႐ုပ္ ထုတ္ျပသည္။  ဒါေကာ လို႕ေမးေတာ့ ဒါေတာ့မလွပါဘူး ဘဘႀကီး ေၾကာက္စရာေတာင္ေကာင္းပါ ေသးတယ္ ဟု ျပန္ေျဖမိပါသည္။ ဘဘေအာင္က ယမင္း႐ုပ္ေရာ ဘီလူး႐ုပ္ေရာ သစ္သားတစ္မ်ိဳးထဲကိုထုထားတာပဲကြယ့္၊ ဒါေပမယ့္ အျမင္က်ေတာ့ကြာတယ္။  ယမင္း႐ုပ္က ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။  ဘီလူး႐ုပ္က ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ လူေတြလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ လူခ်င္းတူေပမယ့္ လိမၼာတဲ့လူနဲ႕ မိုက္တဲ့လူကြာတယ္။  စိတ္လွတဲ့သူနဲ႕ စိတ္မလွတဲ့သူကြာတယ္ ဟု လူတို႕၏ အက်င့္စ႐ိုက္မ်ား ကြာျခားမႈကို ႐ွင္းျပပါသည္။  စိတ္လွတဲ့သူဆိုတာ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ သူမ်ားအက်ိဳး ပ်က္စီးေအာင္ မလုပ္ဘူး။ ကိုယ္လဲအက်ိဳးမ႐ွိ၊ သူမ်ားလည္းအက်ိဳးမ႐ွိတဲ့အလုပ္မ်ိဳးဆို ပိုၿပီးမလုပ္ဘူး။  စိတ္မလွတဲ့ သူေတြကေတာ့ ကိုယ္က်ိဳးလဲမ႐ွိ၊ သူမ်ားအက်ိဳးလည္းပ်က္စီးတဲ့ကိစၥမ်ိဳးေတြလုပ္တယ္။  ကိုယ္က်ိဳး အတြက္ သူမ်ားအက်ိဳးပ်က္စီး ထိခိုက္ေအာင္ဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာင္လုပ္တတ္ၾကေသးတယ္ ဟု ထပ္ၿပီးေျပာျပ ပါသည္။  ငါ့ေျမး တစ္သက္လံုး မွတ္ထား၊ ကိုယ့္စိတ္ကို အလွမပ်က္ေစနဲ႕။  စိတ္လွတဲ့သူျဖစ္ပါေစ ဟု ဆံုးမပါသည္။  သည္လိုႏွင့္ လည္ဆံေမြးဖားလ်ား၊ အျမီးေလးတဖြားဖြား၊  ကိုယ္ေနကိုယ္ဟန္ ၾကြားၾကြား လ်ားလ်ားႏွင့္ လႊားကနဲ ခုန္ေပါက္ ေျပးေတာ့မယ့္ပံုေပၚေနတဲ့ ျမင္း႐ုပ္ကေလးတစ္႐ုပ္ ကြၽန္ေတာ္ရ႐ွိခဲ့ပါ ေတာ့သည္။
ျမင္း႐ုပ္ကေလးကို ကြၽန္ေတာ္သိပ္ႀကိဳက္ပါသည္။  ညအိပ္ရင္ေတာင္ အိပ္ရာထဲထားအိပ္ပါသည္။ ျမင္း႐ုပ္ကေလးနဲ႕ ကစားရတာကို ကိုယ္ေပ်ာ္သလို သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ဖိုးေဇာ္ကို ေခၚၿပီးအတူတူကစားၾကပါသည္။  ကြၽန္ေတာ္တို႕ သိပ္ေပ်ာ္ၾကပါသည္။
သည္လိုႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ႐ွင္ျပဳေပးေတာ့မည့္အခ်ိန္သို႕ေရာက္လာပါသည္။  ႐ွင္သာမေဏ ျဖစ္ေတာ့ ျမင္း႐ုပ္နဲ႕ ကစားလို႕မရေတာ့ဘူး လူထြက္မွ ကစား ဟု အေမကေျပာသျဖင့္ ဖိုးေဇာ္ကို အေသအခ်ာအပ္ထား လိုက္ရပါသည္။ ဖိုးေဇာ္နဲ႕က တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္သိၾကသူေတြမို႕ ငါလူထြက္ေတာ့ ငါ့ျပန္ေပး ဟုဆိုကာ ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
လူထြက္တဲ့ေန႕ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကေန အိမ္ျပန္လာေတာ့ ႐ြာလမ္းမႀကီးကေနမျပန္ဘဲ ျဖတ္လမ္းမွ ဖိုးေဇာ္အိမ္ကို အရင္ေျပးသြားပါသည္။ ဖိုးထူးနဲ႕အတူ ငတူး ႏွင့္ ဖိုးကုလားတို႕လဲ ျမင္း႐ုပ္ကေလးနဲ႕ ကစားေန ၾကပါသည္။  ျမင္း႐ုပ္ကေလးမွာလည္း ပါးခ်ပ္ႀကိဳး၊ ကုန္းႏွီး၊ ေျခနင္းကြင္းကေလး မ်ားျဖင့္ ပိုလွေနပါသည္။  ႐ွင္ေလာင္းလွည့္တုန္းကစီးရသည့္ ျမင္းအတိုင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဖိုးေဇာ္က ကြၽန္ေတာ့ကိုုျမင္ေတာ့ ျမင္း႐ုပ္ကေလး ကြၽန္ေတာ့ကို ျပန္ေပးပါသည္။ ငတူးက ဒါဘာလုပ္တာလဲကြ ငါတို႕ကစားေနတာကို ဟု ေမးေတာ့ ဖိုးေဇာ္က သူ႕ပိုင္႐ွင္ျပန္လာလို႕ ျပန္ေပးတာဟု ေျပာပါသည္။ ဖိုးကုလားကရန္လိုစြာျဖင့္ ဒါျဖင့္ ငါတို႕လုပ္ထားတာေတြ ဖ်က္ပစ္မယ္ ဟုဆိုကာ ကုန္းႏွီးေတြ ေျခနင္းကြင္းေတြကို ဆြဲျဖဳတ္ပစ္ပါသည္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ ကဲကြာ ကဲကြာ ဒီျမင္းစုတ္ကို ဒီလိုလုပ္ရတယ္ကြ ၾကည့္ထား ဟုဆိုကာ အျမီးေရာ လည္ဆံေမြးေတြကိုပါ ျဖတ္ပစ္လိုက္ပါသည္။
ဒီေနရာမွာ ငတူးနဲ႕ ဖိုးကုလားကို  ေဒါသတႀကီးနဲ႕ ထိုးလားၾကိတ္လား လုပ္ခ်င္ေပမယ့္ စိတ္အလွ မပ်က္ပါနဲ႕ ဆိုတဲ့ ဘဘေအာင္ရဲ႕ ဆံုးမစကားကို သတိရလို႕ သူတို႕ကို ရန္မလုပ္ခဲ့ပါ။ ဘဘေအာင္က ပိုလွတဲ့ ျမင္းလည္ဆံေမြးေလးနဲ႕ ျမင္းျမီးအသစ္ေလး တပ္ေပးလို႕ ျမင္း႐ုပ္ကေလးမွာ အရင္ကထက္ ပိုၿပီးလွသြားပါတယ္။ ျမင္း႐ုပ္အသစ္ကေလးကိုယုယစြာပိုက္ထားရင္းေတြးမိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့စိတ္ကေလး အလွမပ်က္ပါ။  ျမင္း႐ုပ္ကေလးလည္းအလွမပ်က္ပါ။

၁၉၈၂ ဇန္န၀ါရီလထုတ္ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာမဂၢဇင္းမွ ဆရာေ႐ႊတည္ရန္ေနာင္၏စာကို ျပန္ေရးျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။