Tag Archives: ႏိုင္းႏိုင္းစေန

အိမ္ေထာင္ေရး (၃)မ်ဳိး

အိမ္ေထာင္ေရး (၃)မ်ဳိးရွိတယ္။

ပထမအိမ္ေထာင္ေရး —– ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူနဲ႔ လက္ထပ္တာျဖစ္တယ္။
ဒုတိယအိမ္ေထာင္ေရး —– ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူရဲ႕အက်င့္နဲ႔ လက္ထပ္တာျဖစ္တယ္။
တတိယအိမ္ေထာင္ေရး—- ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူရဲ႕အက်င့္၊ သူ႔ရဲ႕ဘက္ဂေရာင္း (ေဆြမ်ဳိးသားျခင္း)နဲ႔ လက္ထပ္တာျဖစ္တယ္။
Continue reading အိမ္ေထာင္ေရး (၃)မ်ဳိး

တိက်တဲ့အေျဖ

ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းမွာ နာမည္ႀကီးစိတ္ပညာရွင္ J. P. Guilfordကို အေမရိကန္စစ္တပ္က ငွားရမ္းၿပီး စမ္းသပ္မႈတစ္ရပ္ ျပဳလုပ္ေစခဲ့တယ္။ ဒီပညာရပ္နဲ႔ အေကာင္းဆံုး၊ အသင့္ေတာ္ဆံုး ေလယာဥ္တပ္သားေတြ ေရြးထုတ္ႏိုင္ဖို႔ျဖစ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ထင္သလို မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ အစမ္းသပ္ခံတပ္သားေတြဟာ ေလ့က်င့္ခ်ိန္မွာ တက္ညီလက္ညီနဲ႔ အမွတ္ျပည့္ရခဲ့ေပမယ့္ ေရွ႕တန္းေရာက္တာနဲ႔ အပစ္ခ်ခံခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသဆံုးမႈေတြ တိုးခဲ့ရတယ္။

Guilfordက ဒီလိုျပႆနာကို ရွာေဖြစူးစမ္းခ်ိန္မွာ မေသဘဲက်န္ရစ္တဲ့ ေလတပ္သားအမ်ားစုက တပ္သားဘဝကေန ပင္စင္ယူထားတဲ့အရာရွိေတြ ေရြးထုတ္ထားတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

ဒီအတြက္ Guilford အရမ္းေခါင္းေျခာက္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေစ့စပ္တဲ့စမ္းသပ္မႈပညာက အရာရွိေတြရဲ႕ အျမင္ေလာက္ေတာင္ မစြမ္းခဲ့ေတာ့ဘူးလား? ဘယ္ေနရာမွာ အခက္အခဲျဖစ္ေနခဲ့လဲ?

ဒီျပႆနာအတြက္ အရာရွိတစ္ဦးကို Guilford ေမးလိုက္တယ္။ အရာရွိက “ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္လဲ ေျပာမျပတတ္ဘူး။ ဒီလိုလုပ္ရေအာင္ တပ္သားတခ်ဳိ႕ကို ခင္ဗ်ားနဲ႔ကြၽန္ေတာ္အတူ ေရြးၾကည့္ၾကရေအာင္…!”

“ဟုတ္ၿပီ.. ကြၽန္ေတာ္တို႔အတူ ေရြးၾကရေအာင္” ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္အတူေရြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။

ေရြးခ်ယ္ခ်ိန္မွာ ပထမဆံုးတပ္သားဝင္လာေတာ့ Guilfordက တစ္ဘက္ကေနၿပီး အကဲခတ္၊ မွတ္တမ္းေရးခဲ့တယ္။

“ေကာင္ေလး.. တကယ္လို႔ ဂ်ာမန္ေတြက မင္းေလယာဥ္ကိုေတြ႔သြားၿပီး အျမင့္ပစ္ဒံုးက်ည္နဲ႔ ပစ္ေတာ့မယ္ဆိုပါစို႔၊ မင္းဘယ္လို လုပ္မလဲ?” အရာရွိက ပထမေမးခြန္း စေမးခဲ့တယ္။

“ေလယာဥ္ကို ဒီထက္ျမင့္ေအာင္ ပ်ံမယ္”

“မင္းဘယ္လို သိတာလဲ?”

“စစ္တိုက္လမ္းညႊန္စာအုပ္မွာ အဲဒီလို တိက်တဲ့အေျဖကို ေရးထားပါတယ္။ မွန္တယ္ မဟုတ္လား?”

“မွန္ပါတယ္။ တိက်တဲ့အေျဖပါ။ မင္းသြားႏိုင္ပါၿပီ”

“ဆရာ… ေမးခြန္းတစ္ခုပဲ ေမးတာလား? တျခားေမးခြန္း မရွိေတာ့ဘူးလား?”

“ဟုတ္တယ္.. ေမးခြန္းတစ္ခုထဲပါ၊ မင္းသြားႏိုင္ပါၿပီ။ က်န္တဲ့ေမးခြန္းက ငါတို႔အတြက္ျဖစ္တယ္”

ဒုတိယတပ္သား ထပ္ဝင္လာတယ္။ တပ္သားေနရာယူၿပီးတာနဲ႔ အရာရွိက အေပၚကေမးခြန္းကိုပဲ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။

“ေကာင္ေလး.. တကယ္လို႔ ဂ်ာမန္ေတြက မင္းေလယာဥ္ကိုေတြ႔သြားၿပီး အျမင့္ပစ္ဒံုးက်ည္နဲ႔ ပစ္ေတာ့မယ္ဆိုပါစို႔၊ မင္းဘယ္လို လုပ္မလဲ?”

“တိမ္တိုက္တစ္ခုရွာၿပီး အျမန္ပုန္းလိုက္မယ္” ဒုတိယတပ္သားက ေျဖပါတယ္။

“ဟုတ္လား? တကယ္လို႔ တိမ္မရွိဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ?”

“ေျမျပင္ကို အျမန္ပ်ံဆင္းၿပီး သူတို႔နဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ႔လိုက္မယ္”

“မင္း ကိုယ့္ကိုေသေၾကာင္းႀကံတာလား?”

“ဒီလိုဆိုရင္ ေလယာဥ္ကိုယ္ထည္ကို ဘယ္ညာယိမ္းလိုက္ရင္ေကာ?”

“ေလယာဥ္က မင္းေမာင္းတာေလ၊ ငါေမာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ မင္း စာမဖတ္ဘူးလား?”

“ဆရာေျပာတာက စစ္တိုက္လမ္းညႊန္စာအုပ္လား?”

“အဲဒီစာအုပ္မဟုတ္ရင္ မင္းက ဘာစာအုပ္ဖတ္ခ်င္ေသးလို႔လဲ?”

“စစ္တိုက္လမ္းညႊန္စာအုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ကထူလြန္းလို႔ ကြၽန္ေတာ္အကုန္ မမွတ္မိဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ေလယာဥ္ေမာင္းတာပဲ ဝါသနာပါတယ္။ အေမရိကန္တပ္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ေလယာဥ္ေမာင္းမယ္၊ အစားအစာအညႊန္းေတြလို ေရးထားတဲ့ စာေတြကို ကြၽန္ေတာ္မဖတ္ခ်င္ဘူး”

“မင္း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?”

“ကြၽန္ေတာ္ ၾကက္ဥေၾကာ္လည္းရတယ္။ အသားကင္လည္း ရတယ္။ အေမနဲ႔အတူ apple pieေတြ ကူလုပ္လဲရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစားအစာအညႊန္းေတြလို ဒါၿပီးရင္ ဒါလုပ္ပါလို႔ ၁, ၂, ၃ အစဥ္လိုက္ေရးထားတဲ့ စာေတြကို ကြၽန္ေတာ္နားမလည္ဘူး”

“ေကာင္းၿပီ.. မင္းသြားႏိုင္ၿပီ”

“ဆရာ… ကြၽန္ေတာ့္အေျဖမွားသြားၿပီလား?”

“အခုက ေမးခြန္းျပန္ေမးရမယ့္အခ်ိန္မဟုတ္ဘူး”

ဒုတိယတပ္သားထြက္သြားတာနဲ႔ အရာရွိက Guilfordဘက္လွည့္ၿပီး “ဆရာ.. ဆရာကိုေရြးခိုင္းရင္ ဘယ္တစ္ေယာက္ကို ဆရာေရြးမလဲ?”

“ခင္ဗ်ားရဲ႕ အႀကံဥာဏ္ကို ကြၽန္ေတာ္အရင္သိခ်င္တယ္”

“ကြၽန္ေတာ္က ဒုတိယတစ္ေယာက္ကို ေရြးမယ္” အရာရွိကေျပာပါတယ္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ?”

“ပထမတစ္ေယာက္ေျဖတဲ့အေျဖက တိက်တဲ့အေျဖမွန္ဆိုတာ မွန္တယ္။ ရန္သူရဲ႕ဒံုးက်ည္ကလြတ္ေအာင္ ေလယာဥ္ကို ဒီထက္ျမင့္ေအာင္ပံ်မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ာမန္ေတြက ငတံုးေတြမဟုတ္ဘူး။ တိက်တဲ့အေျဖမွန္း ကြၽန္ေတာ္တို႔သိသလို သူတို႔လည္းသိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ာမန္ေတြက နိမ့္တဲ့ေနရာမွာ တစ္ခ်က္အရင္ပစ္ၿပီး ေလယာဥ္အျမင့္ပ်ံမယ္ဆိုတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕စိတ္ကို ေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္မယ္။ တကယ့္သူတို႔ရဲ႕ ပစ္မွတ္က အျမင့္ဆံုးမွာ ထားထားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ဘယ္သူေသမလဲ?”

“ေအာ္.. ဒီလိုလား?”

“ဒုတိယတစ္ေယာက္က ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ေျဖတယ္။ ၿပီးေတာ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းအတိုင္း မလိုက္နာဘူးဆိုေပမယ့္ သူ႔မွာ လုိအပ္ရင္ လိုအပ္သလို ေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ ဥာဏ္ရွိတယ္။ အခက္အခဲႀကံဳတာနဲ႔ အခက္အခဲကလြတ္ေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံုသံုးႏိုင္တယ္။ နည္းမ်ားေလ လြတ္ေျမာက္ဖို႔လမ္းမ်ားေလပဲ။ ကြၽန္ေတာ္လို စစ္ပဲြအမ်ားႀကီး တိုက္ခဲ့ဖူးတာေတာင္မွ မေသဘဲ က်န္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္က စစ္ေျမျပင္မွာ ႀကံဳရတဲ့အေတြ႔အႀကံဳေတြ စစ္တိုက္လမ္းညႊန္ထဲ မရွိဘူးဆိုတာကို ပိုသိတယ္။ စာအုပ္ထဲ ေရးထားတာနဲ႔ တူတယ္ဆိုလို႔ တစ္မ်ဳိးပဲရွိတယ္”

“ဘယ္တစ္မ်ဳိးလဲ?”

“စ်ာပနာအခမ္းအနား… အဲဒီတစ္ခုပဲ စာအုပ္ထဲေရးထားတဲ့အတိုင္း တစ္လံုးမွမျခားခဲ့ဘူး။ စစ္တိုက္တာကိုလဲ အလြတ္က်က္ရမယ္ဆိုရင္ ေသဖို႔လမ္းပဲရွိခဲ့တယ္။ အေျဖကေတာ့ ေတြ႔မွာမဟုတ္ဘူး”

အရာရွိရဲ႕စကားကို နားေထာင္ၿပီး Guilford က သူ႔ရဲ႕ဆန္းစစ္ခ်က္ကို အသစ္တစ္မ်ဳိးေျပာင္းလဲလိုက္တယ္။

ဆန္းစစ္ခ်က္အသစ္ရဲ႕ ေမးခြန္းေတြက “တကယ္လို႔ သင့္မွာ အုတ္တစ္ခဲရွိတယ္။ အဲဒီအုတ္တစ္ခဲရဲ႕ မတူတဲ့အသံုးဝင္ပံု ၅ဝမ်ဳိးကို ေျပာပါ” ဆိုတာမ်ဳိးေတြျဖစ္တယ္။

Guilfordဟာ ဒီလိုဆန္းစစ္ခ်က္နဲ႔ အေမရိကန္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးေလယာဥ္တပ္သားေတြကို ေရြးထုတ္ႏိုင္ခဲ့သလို “ဆန္းသစ္တဲ့ စမ္းသပ္မႈ” တစ္ခုကို ဖန္တီးႏိုင္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။

+++++++++++++ ++++++++++++++

ေနာက္ဆံုးဘူတာမွာ ဆင္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မအီမသာတဲ့ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီး မိတ္ေဆြတစ္ဦးက ေမးတယ္။

“ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? ေနမေကာင္းဘူးလား?”

“ရထားမူးလာတာ.. ငါက ရထားစီးတဲ့အခ်ိန္ ထိုင္ခံုေျပာင္းျပန္စီးရင္ မူးတတ္တယ္”

“ဘာျဖစ္လို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လူနဲ႔ ေနရာမလဲခဲ့တာလဲ?”

“ငါ မလဲခ်င္ဘူး။ ေအာ္.. ငါေရွ႕မွာလဲ ထိုင္တဲ့လူမရွိခဲ့ဘူး”

ဒါဟာ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ စကားေျပာေတြ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ လက္ေတြ႔လူ႔ေလာကမွာ ဒီလိုအျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနခဲ့ပါတယ္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ တိုရွီဘာစတည္ေထာင္တုန္းက စီးပြါးပ်က္ၿပီး တံခါးပိတ္ဖို႔နီးခဲ့တယ္။ တုိရွီဘာကို ဘယ္အရာနဲ႔ ကယ္တင္ခဲ့သလဲ သိပါသလား?

“ေရာင္စံုပန္ကာက ကယ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္”

အဲဒီႏွစ္က ပထမဆံုးထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ပန္ကာကအမည္းေရာင္ျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔ ကုမၸဏီတိုင္းက အမည္းေရာင္ပန္ကာေတြ လိုက္ထုတ္ၾကတယ္။ (၁၉၅၂)ခုႏွစ္ တုိရွီဘာလည္းလိုက္ၿပီး အမည္းေရာင္ပန္ကာေတြ ထုတ္လုပ္ခဲ့တယ္။ လူတိုင္းထုတ္ၾကတဲ့အတြက္ ပန္ကာေတြ ေရာင္းအားနည္းခဲ့တယ္။ (၇)ေသာင္းေက်ာ္ရွိတဲ့ တုိရွီဘာရဲ႕ဝန္ထမ္းေတြကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းေပးရမွန္း မသိျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကုမၸဏီပုိင္ရွင္ Ishisakaက “ပန္ကာေတြေရာင္းႏိုင္သူကို ကုမၸဏီက ၁ဝ%စေတာ့ရွယ္ယာေပးမယ္” လို႔ ေၾကာ္ျငာလိုက္တယ္။

ဝန္ထမ္းတစ္ဦးက Ishisakaကို ဘာျဖစ္လို႔ ပန္ကာခြံေတြကို ေရာင္စံုနဲ႔မထုတ္သလဲလို႔ အႀကံေပး ေမးျမန္းလိုက္တယ္။ အဲဒီအႀကံကို အတည္ျပဳဖို႔ အစည္းအေဝးလုပ္ၿပီးေတာ့ ဝန္ထမ္းတခ်ဳိ႕က “ဒီအႀကံက အလကား၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး” လို႔ဆိုၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ Ishisakaက ေသမထူး ရွင္မထူးမို႔ စမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ေနာက္ဆံုး ေရာင္စံုပန္ကာေတြ အေရာင္းသြက္ခဲ့ၿပီး တိုရွီဘာကို အသက္ဆက္ႏိုင္ဖို႔ ကယ္တင္ခဲ့တယ္။

တကယ္လို႔ ျပႆနာတစ္ခုမွာ တိက်တဲ့အေျဖ၊ ေျဖရွင္းနည္းတစ္ခုပဲရွိတယ္လို႔ သင္ယံုခဲ့ရင္ သင္ရဲ႕ေတြးေတာမႈ၊ ရွာေဖြမႈေတြက ရပ္တန္႔ေနလိမ့္မယ္။ ယုန္နဲ႔လိပ္ပံုျပင္ထဲက အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ယုန္လို မႏိုးမခ်င္း ပန္းတိုင္ဘယ္ေလာက္နီးနီး ဘယ္ေတာ့မွ သူအေရာက္သြားႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

မူရင္း—-http://www.rocmp.org/archiver

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ဒါ ကြၽန္ေတာ့္မိန္းမ

ဒီပံုျပင္ကေတာ့ တီဗီအစီအစဥ္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအစီအစဥ္က ေယာက္်ားသားေတြက မ်က္စိကို အဝတ္စည္းၿပီး ကိုယ့္မိန္းမကို ေရြးထုတ္ရမယ့္ ကစားနည္းျဖစ္တယ္။

ဒီကစားနည္းမွာ လင္မယားစံုတဲြ (၆)တဲြ ပါဝင္ခဲ့တယ္။ ေယာက္်ား(၆)ဦးက မ်က္စိကုိ အဝတ္စည္းၿပီး မိန္းမ(၆)ဦးရဲ႕လက္ေတြကို သြားစမ္းရတယ္။ ၿပီးမွ ကိုယ့္မိန္းမကို ေရြးထုတ္ရတယ္။ ေရွ႕ေယာက္်ား(၃)ဦး မျမင္မစမ္းနဲ႔ စမ္းေတာ့ ပရိသတ္ေတြက တဝါးဝါးပဲြက်ၾကတယ္။
Continue reading ဒါ ကြၽန္ေတာ့္မိန္းမ

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္နဲ႔ (၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္း

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁ဝ)ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အေဖအေမရဲ႕ သားသမီးျဖစ္တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သားသမီးေတြရဲ႕ အေဖအေမျဖစ္ခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁ဝ)ႏွစ္က အိမ္ရဲ႕ေႏြးေထြးမႈကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိခဲ့ဘူး။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ အိမ္ရဲ႕ေႏြးေထြးမႈကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာင့္တလာခဲ့ရတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁ဝ)ႏွစ္က အိမ္နဲ႔ေဝးရာကို ထြက္သြားႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ အေဝးကေနၿပီး အိမ္ကိုျပန္ႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁ဝ)ႏွစ္မွာ အေဖအေမကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ေအာ္ျပန္ေငါက္ခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အေဖအေမျပန္ေအာ္ေငါက္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ေလေလးခၽြန္ၿပီး စက္ဘီးေလးကို ကၽြန္ေတာ္နင္းခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ကားကိုေမာင္း ေျပာမကုန္တဲ့ဖုန္းေတြနဲ႔ မျဖစ္မေနလုပ္ရတဲ့ အလုပ္ဆီ ကၽြန္ေတာ္သြားေနခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္မွာတည္းရဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္မွာတည္းၿပီး အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္လြမ္းေနခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က ေလယာဥ္တစ္ခါစီးရဖို႔ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အေၾကာက္ဆံုးက ေလယာဥ္စီးတာပဲျဖစ္တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က ေဘာလံုးကန္အျပန္ ေကာ္ဖီဆိုင္ေရွ႕ျဖတ္ေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းထိုင္ေနသူဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲထိုင္ရင္း ဆိုင္ေရွ႕ျဖတ္သြားတဲ့ ေဘာလံုးသမားေတြကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႔ထဲကတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က အေဖအေမ၊ ဆရာသမားတို႔ရဲ႕ သင္ၾကားဆံုးမမႈကိုနာခံဖို႔ စာၾကည့္စားပဲြေပၚ ကၽြန္ေတာ္အတင္းအက်ပ္ အပို႔ခံခဲ့ရတယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ သူတို႔ရဲ႕သင္ၾကားဆံုးမမႈကို ကၽြန္ေတာ္ထပ္နာခံခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ စားပဲြမရွိေတာ့ဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က ထမင္းဆိုင္ေဘးက အရက္သမားကို ကၽြန္ေတာ္ရြံ႔ရွာခဲ့ၿပီး ဒီတစ္သက္ အရက္မေသာက္ဘူးလို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ထမင္းဆိုင္ေဘးက အရက္သမားဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က ကိုယ္ပိုင္ကားရွိဖို႔ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၿပီး ကားရွိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လမ္းမေလွ်ာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ကားေမာင္းဖို႔ထက္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က မ်က္ႏွာေပၚက ရင့္က်က္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ျပသခ်င္ခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆလြန္းဆိုင္သြားၿပီး ႏုပ်ဳိဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို သစ္ပင္တစ္ပင္လို႔ ထင္ခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္း တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာျမက္တစ္ပင္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္အျဖဳန္းႏိုင္ဆံုးအရာက အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ အခ်ိန္ကလဲြရင္ ဘာမဆိုကြၽန္ေတာ္ ျဖဳန္းႏိုင္ခဲ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က ဘဝကို ကၽြန္ေတာ္ျခယ္လွယ္ကစားႏိုင္ခဲ့တယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ဘဝရဲ႕ျခယ္လွယ္ကစားတာကို ကၽြန္ေတာ္ခံေနခဲ့ရတယ္။

အင္တာနက္မွာ ဖတ္မိတာကို ဘာသာျပန္ထားတာၾကာပါၿပီ။ Draftsထဲေရာက္ေနလို႔ ဒီညစာေရးပ်င္းတာနဲ႔ အစျပန္ဆဲြထုတ္လိုက္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္နဲ႔ (၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတဲ့။ ေနာင္(၁ဝ)ႏွစ္မွာ ကြၽန္မတို႔ဘာျဖစ္ေနမလဲ? ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီထဲက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုနဲ႔ေတာ့ ကိုက္ညီေနလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

http://www.99sanay.com/2009/12/blog-post_15.html

အရမ္း ထိမိၿပီး အသိတရားေတြ အမ်ားၾကီး ရလိုက္တဲ့ စာေၾကာင္းေတြပါပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့(၁ဝ)ႏွစ္က အေဖအေမ၊ ဆရာသမားတို႔ရဲ႕ သင္ၾကားဆံုးမမႈကိုနာခံဖို႔ စာၾကည့္စားပဲြေပၚ ကၽြန္ေတာ္အတင္းအက်ပ္ အပို႔ခံခဲ့ရတယ္။
(၁ဝ)ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ သူတို႔ရဲ႕သင္ၾကားဆံုးမမႈကို ကၽြန္ေတာ္ထပ္နာခံခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ စာၾကည့္စားပဲြ မရွိေတာ့ဘူး။

လဲက်တဲ့ေနရာမွာပဲ လဲွမေနဖို႔….

“လဲက်တဲ့ေနရာမွာပဲ လဲွမေနဖို႔၊ အၿမဲတမ္း အသင့္အေနအထားမွာရွိဖို႔၊ ႏြားသိုးတစ္ေကာင္လို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ အျမန္ထိုးတက္ဖို႔ လက္ေဝွ႔ပညာက ကၽြန္ေတာ္ကိုသင္ခဲ့ပါတယ္”

“အဘိုးအိုနဲ႔ပင္လယ္” ဆိုတဲ့ ကမာၻေက်ာ္ နာမည္ရစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေရးခဲ့တဲ့ ကမာၻေက်ာ္ စာေရးဆရာ Ernest Miller Hemingway ေၿပာခဲ့တဲ့စကားပါ။

http://nineninesanay.blogspot.com/2009/08/blog-post_25.html

ကၽြန္ေတာ္တို ့လည္း လက္ေ၀ွ ့ပညာမတတ္ရင္ေတာင္ သူလိုပဲ က်ိဳးစားရေအာင္။

Team Work

ပထမဆံုးအႀကိမ္ လကမာၻေပၚ ေျခခ်သူႏွစ္ဦးရွိခဲ့တယ္။ အားလံုးသိၾကတဲ့ Neil Armstrong‎ အျပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က Buzz Aldrin ျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက Neil Armstrong‎ စကားတစ္ခြန္းေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီစကားက ဒီေန႔ခ်ိန္ထိ ဆိုရိုးစကားအျဖင့္ သံုးခဲ့ၾကတယ္။

“ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ေျခလွမ္းငယ္တစ္လွမ္းက ကမာၻေပၚက လူေတြအတြက္ ေျခလွမ္းႀကီးတစ္လွမ္း ျဖစ္ခဲ့တယ္”

လကမာၻေရာက္သူေတြရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈဂုဏ္ျပဳတဲ့ပဲြမွာ သတင္းေထာက္တစ္ဦးက Buzz Aldrin ကို အေျဖရက်ပ္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလိုက္တယ္။

“Armstrong‎ လကမာၻေပၚ အရင္ေျခခ်ခဲ့လို႔ လကမာၻေရာက္ ပထမဆံုးလူသားအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရတယ္။ ဒီအတြက္ ခင္ဗ်ာဝမ္းမနည္းဘူးလား”

ပရိသတ္ေတြရဲ႕ သိလိုတဲ့အၾကည့္ေအာက္မွာ Buzz Aldrin က တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။

ကမာၻေျမေပၚျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ အာကာသယာဥ္ကေန ကြၽန္ေတာ္အရင္ဆံုး ထြက္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္က တစ္ျခားကမာၻကေန ကမာၻေျမျပင္ေပၚ ပထမဆံုး ေျခခ်ခဲ့သူျဖစ္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း မေမ့နဲ႔ေပါ့ဗ်ာ…

ပရိသတ္ရဲ႕ ရယ္ေမာသံနဲ႔အတူ အားရေက်နပ္တဲ့ လက္ခုပ္သံေတြ ဟိန္းထြက္လာခဲ့တယ္။

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကို သင္ေလးစား၊ တန္ဖိုးထားခဲ့ဖူးပါသလား?
သူ႔အတြက္ ကိုယ့္လက္ခုပ္သံကို ေပးခဲ့ဖူးပါသလား?
ေအာင္ျမင္မႈမွာ သူ႔ေၾကာင့္၊ ကိုယ့္ေၾကာင့္ဆိုတဲ့ အတၱေတြနဲ႔ ခဲြျခားသတ္မွတ္စရာ မလိုပါဘူး။ အဖဲြ႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈက ကိုယ့္ေအာင္ျမင္မႈပဲျဖစ္တယ္။

—————— နုိင္းနုိင္းစေန ——————-

email နဲ ့ရထားတဲ့ နုိင္းနုိင္းစေန ဆီက စာတစ္ပုဒ္ပါ။

Team Work အေၾကာင္းကို အမ်ားသိတဲ့ သာဓက တစ္ခုနဲ ့ တင္ၿပထားပါတယ္။

Team Work ဆိုတာ ေနရာတကာအေရးၾကီးပါတယ္။

အေနာက္နုိင္ငံတိုးတက္တာ၊ ဂ်ပန္နို္င္ငံတုိးတက္တာ Team Work ေကာင္းလို ့ပါ။

တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ။ စုစုစည္းစည္း မွ်မွ်ေ၀ေ၀ အလုပ္လုပ္လို ့ေအာင္ၿမင္တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ ၿမန္မာၿပည္မွာေကာ Team Work အေလ့အက်င့္ ေကာင္းမြန္ပါသလား။

?

ဘာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အားလံုး စုစုစည္းစည္း မွ်မွ်ေ၀ေ၀ နားလည္စြာနဲ ့အလုပ္လုပ္မွ ေအာင္ၿမင္မွာပါ။

ေရြးခ်ယ္ခြင့္

သူ႔ကို အီတလီ ေပါင္မုန္႔ဖုတ္ဆရာတစ္ဦးမွ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ဖခင္က ေအာ္ပရာၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူျဖစ္ျပီး သူ႔အတြက္ နာမည္ၾကီးအဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ သီခ်င္းေခြကို အျမဲ ဝယ္လာေပးတတ္တယ္။ သီခ်င္းေတြ အျမဲနားေထာင္ျဖစ္ခဲ့လို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက သီခ်င္းဆိုတာကို သူဝါသနာပါခဲ့တယ္။

အသက္အရြယ္ ၾကီးျပင္းလာခ်ိန္ထိ သီခ်င္းဆိုတာကို သူစဲြစဲြမက္မက္ တပ္မက္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြကို သူခ်စ္တယ္။ ေက်ာင္းဆရာေကာင္းတစ္ဦး ျဖစ္ဖို႔လည္း သူေမွ်ာ္မွန္းထားခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္းတက္ရင္း Arrigo Pola လို႔ေခၚတဲ့ အဆိုေတာ္ဆီမွာ သူတပည့္ခံခဲ့တယ္။

ေက်ာင္းျပီးတဲ့အခ်ိန္ သူက ဖခင္ကို “ေက်ာင္းဆရာနဲ႔ အဆိုေတာ္ ကြ်န္ေတာ္ဘာကိုေရြးသင့္သလဲ ေဖေဖ”လို႔ ေမးခဲ့တယ္။

ဖခင္က ေလးေလးနက္နက္နဲ႔ “တကယ္လို႔ ထိုင္ခံုႏွစ္လံုးကို သားတစ္ျပိဳင္ထဲထိုင္ခဲ့ရင္ ထိုင္ခံုႏွစ္လံုးၾကားထဲ သားျပဳတ္က်သြားလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ထိုင္ခံုတစ္လံုးကိုပဲ သားေသခ်ာေရြးရလိမ့္မယ္” လို႔ ေျဖခဲ့တယ္။

အေဖ့စကားကို နားေထာင္ျပီး ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ကို သူေရြးခဲ့တယ္။ စာသင္ရင္း ေက်ာင္းဆရာအလုပ္မွာ သူမျဖစ္ထြန္းႏိုင္မွန္း သိခဲ့လို႔ ေက်ာင္းကိုေက်ာခိုင္းျပီး သီခ်င္းဆိုဖို႔ သူေရြးခဲ့ျပန္တယ္။ Continue reading ေရြးခ်ယ္ခြင့္

တစ္ဘဝစာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္

ေတာင္တန္းတစ္ခုလံုးကို အျဖဴေရာင္ႏွင္းေတြနဲ႔ ဖံုးလႊမ္းထားတယ္။ ေလတစ္ခ်က္အေဝ့မွာ ႏွင္းမႈန္ေတြက စက္ဝိုင္းသ႑ာန္ ဘယ္ညာယိမ္းကလို႔… လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းတဲ့ ဒီေတာင္ကို ႏွင္းေတြက ၾကီးစိုးခ်င္သလို ၾကီးစိုးဝါးျမိဳထားၾကတယ္။

မတ္ေစာက္တဲ့ ေတာင္ေစာင္းတစ္ေနရာမွာ လူႏွစ္ေယာက္ ေျဖးေျဖးခ်င္း ေရြ႔လ်ားေနတယ္။ သူတို႔က ေတာင္တက္သမားေတြျဖစ္ျပီး လမ္းတစ္ဝက္မွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းမိခဲ့လို႔ လမ္းမွားလာၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္။ သူတို႔က တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး တိတ္တခိုး ခ်စ္ၾကိဳက္ေနၾကတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ ျဖစ္တယ္။ ေတာင္တက္တဲ့ ခရီးစဥ္ကို ေကာင္ေလးစခဲ့တာျဖစ္တယ္။

ႏွင္းမိုးက ရြာေလသည္းေလျဖစ္ေနတယ္။ ေျခတစ္လွမ္းတိုင္း သူတို႔ အားအင္ေတြ စိုက္ထုတ္ေနရတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လက္ခ်င္းတဲြျပီး ဒူးဆစ္ထိနက္တဲ့ ႏွင္းထဲကေန ေရွ႕ကိုဆက္သြားေနခဲ့တယ္။

ႏွင္းေတြနဲ႔ သူတို႔အဝတ္အစားေတြ စိုရဲြေနခဲ့တယ္။ ေလေအးတစ္ခ်က္တိုက္တိုင္း ျပာႏွမ္းေနျပီျဖစ္တဲ့ ႏုတ္ခမ္းနဲ႔ သူတို႔ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ေအးခဲေနခဲ့တယ္။ လမ္းေပ်ာက္တာ သံုးရက္ရွိျပီျဖစ္ေပမယ့္ ထြက္ေပါက္ကို သူတို႔ရွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး။ အင္အားေတြလည္း ကုန္ခမ္းေနပါျပီ။ အဆိုးဆံုးက အစားအစာေတြ မလံုေလာက္တာျဖစ္တယ္။ ေကာင္ေလးက စားစရာအားလံုးကို ေကာင္မေလးရဲ႕ အိတ္ထဲထည့္ျပီး တစ္ေန႔တာရဲ႕ အစာကို ထိန္းခ်ဳပ္ေစခဲ့တယ္။

ေတာအုပ္တစ္ခုအျဖတ္မွာ ေကာင္မေလးေခ်ာ္လဲျပီး ေျခေထာက္ကို ထိခိုက္မိသြားခဲ့တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကို အႏိုင္ႏိုင္ သယ္ထားရတဲ့ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကို ေက်ာပိုးျပီး ေရွ႕ဆက္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္တည္း ေရွ႕ဆက္ျပီး ထြက္ေပါက္ေတြ႔မွ ေကာင္မေလးကို ျပန္လာကယ္ဖို႔က လဲြျပီး တစ္ျခားနည္းမရွိခဲ့ဘူး။ ေကာင္မေလးအတြက္ ရြက္တဲတစ္ခုကို ေကာင္ေလးေဆာက္ေပးလိုက္တယ္။
Continue reading တစ္ဘဝစာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္

ေအးစက္သြားေသာ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္…

တင္း…. ေတာင္
တံခါး၀တြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ဧည့္ၾကိဳ ေခါင္းေလာင္းေလး ျမည္လာျပန္သည္။ သားသားနားနား ၀တ္ဆင္ထားေသာ အသက္(၃၀)ခန္႔ လူရြယ္တစ္ဦး ေကာ္ဖီနံ႔ သင္းပ်ံ႕ေနေသာ ဆိုင္ထဲသို႔ ၀င္လာသည္။

“ေကာင္းေသာ ညေနခင္းပါရွင္”

ဆိုင္ရွင္က တရင္းတႏွီး ၾကိဳဆိုလိုက္သည္ကို ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပရင္း ဘားေကာင္တာ ေရွ႕တြင္ သူ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။

“ေက်းဇူးျပဳျပီး ကာပူခ်ီႏို တစ္ခြက္ေလာက္ ေပးပါ”
“ေကာင္းပါျပီ”
သူမျပန္ေျဖရင္း ေကာ္ဖီေစ့မ်ားကို ၾကိတ္ျပီး က်ဳိလိုက္သည္။ သူမေကာ္ဖီက်ဳိေနပံုမွာ သူ႔အတြက္ လွပေသာ ပံုရိပ္မ်ား လႈပ္ရွားေနသည့္အလား ျပံဳးျပံဳးေလး ထိုင္ၾကည့္ေနမိသည္။

“ေက်းဇူးျပဳျပီး သံုးေဆာင္ပါရွင္”
သူမ လာခ်ေပးသည့္ ေမြးၾကိဳင္ေနေသာ ေကာ္ဖီကို သူတစ္ငံု႔ေသာက္လိုက္သည္။

“ဒါ ပထမဆံုး အၾကိမ္လားရွင္”
“ဟုတ္ပါတယ္”
“ကြ်န္မတို႔ဆိုင္ အျပင္အဆင္ ဘယ္လိုေနလဲ”
“မဆိုးပါဘူး ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္ပါတယ္” ဆိုင္ထဲကို တစ္ခ်က္ေ၀ွ႔ၾကည့္ရင္း သူျပန္ေျဖလိုက္သည္။

“ကြ်န္မလည္း ဒီေကာ္ဖီဆိုင္ကို အရမ္း သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတယ္။ စီးပြားေရး မေကာင္းေပမဲ့ ကြ်န္မနဲ႔ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားက ဆိုင္ကို မပိတ္လိုက္ခ်င္ဘူးေလ”

“အင္း” သူေခါင္းညိတ္ျပရင္း ေကာ္ဖီကို ေသာက္လိုက္ျပန္သည္။ ဆိုင္ထဲတြင္ သီခ်င္းသံ တိုးတိုးေလး လႊင့္ပ်ံ႔ ေနသည္ကလဲြလို႔ ခဏတာ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

“အင္း… ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုေလာက္ ေမးခ်င္တယ္ ရမလား”
တိတ္ဆိတ္မႈကို သူစတင္ ျဖိဳခဲြလိုက္သည္။

“ဘာေမးခြန္းမ်ားလဲ” သူမ တအံ့တၾသ ေမးလိုက္သည္။
“ဟို… ဘယ္လိုေျပာမလဲဗ်ာ” သူေခါင္းကုတ္ရင္း စကားဆက္လိုက္သည္။
“ကြ်န္ေတာ္ေျပာမဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို အရင္နားေထာင္ေပးပါလား”
“ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါရွင္”

“ကြ်န္ေတာ္မွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ လက္ထပ္ဖို႔အထိ ရည္ရြယ္ျပီး ခ်စ္ခဲ့ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ခ်စ္ခရီးလမ္းဟာ အတားအဆီးမရွိ၊ ျပႆနာမရွိ ေျဖာင့္ျဖဴးခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့….”

“ဒါေပမဲ့.. ဘာျဖစ္လဲ” သူမ သိခ်င္ေဇာႏွင့္ အေလာတၾကီး ေမးလိုက္မိသည္။

“ဟင္း…” သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ခ်ရင္း သူ႔မ်က္ႏွာ ညိႇဳးက်သြားသည္။

“ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြရဲ႔ေနာက္မွာ တစ္ခါတရံ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အရာေတြ ပုန္းေအာင္းေနတတ္ေသးတယ္။ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ေစ့စပ္ဖို႔ တစ္လအလို တစ္ညမွာ… သူ… သူ.. မတရား အႏိုင္က်င့္ ခံလိုက္ရတယ္”

“ဘုရားေရ…..”
သူမ ထိတ္လန္႔စြာ ေအာ္လိုက္မိသည္။

“ကြ်န္ေတာ္ မေကာင္းခဲ့တာပါ။ အဲဒီညက သူ႔ကို အိမ္ျပန္လိုက္ပို႔ခဲ့ရင္ ဒီလိုျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး”

စားပဲြကို ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ သူ ရိုက္လိုက္မိသည္။ ရိုက္အားေၾကာင့္ ဖန္ခြက္ထဲက ေကာ္ဖီပင္ လႈပ္ခါသြားသည္။

“ကြ်န္မကိုေမးမယ့္ ေမးခြန္းက အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ေနလို႔လား”
ဖိတ္စင္က်သြားေသာ ေကာ္ဖီကို သုတ္ရင္း သူမ ေမးလိုက္သည္။

“မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔အေပၚခ်စ္တဲ့စိတ္က အဲဒီကိစၥေၾကာင့္ မေျပာင္းလဲသြားဘူး။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ရက္အတိုင္း ေစ့စပ္ပဲြကို ကြ်န္ေတာ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ့စပ္ဖို႔ တစ္ရက္အလိုမွာ သူအိမ္က ထြက္ေျပးျပန္တယ္” တည္ျငိမ္မႈအျပည့္ႏွင့္ သူေျပာေနေသာ္လည္း သူ႔မ်က္ႏွာေပၚတြင္ စိတ္မေကာင္းျခင္း မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။

“ဘာျဖစ္လို႔ ထြက္ေျပးတာလဲ” စိတ္လႈပ္ရွားစြာ သူမ ေမးလိုက္ျပန္သည္။

“သူရဲ႔ မသန္႔ရွင္းတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မထိုက္တန္လို႔တဲ့။ ထြက္ေျပးတဲ့ လမ္းမွာ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ကားတစ္စီးနဲ႔ ၀င္တုိက္ျပီး သူေဆးရံုေရာက္သြားခဲ့တယ္။ သူသတိရလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေဆးရံုကို သြားခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မိဘေတြက ေတြ႔ခြင့္ မေပးခဲ့ဘူး”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“သူ႔ကို မေတြ႔ဖို႔ သူ႔မိဘေတြ ကြ်န္ေတာ္ကို ေတာင္းပန္မွ ကားတိုက္မိလို႔ သူအတိတ္ေမ့သြားမွန္း ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔မိဘေတြက ဒါဟာ သူ႔အတြက္ မေကာင္းတဲ့ အတိတ္ေတြကို ေမ့ဖုိ႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္၊ သူ႔အတြက္ ဘ၀အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္စဖို႔ အေကာင္းဆံုး အခြင့္အေရးဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပးမေတြ႔ခဲ့ဘူး”

“သူ႔မိဘေတြ ေျပာတာလည္း မွန္ေနတာပဲ။ သူ႔ေရာဂါ တည္ျငိမ္မႈရမွ သြားရွာလိုက္ေပါ့”

“အဲဒီ အေျခအေနေရာက္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ ေပးရမလဲ… (၁၀)ႏွစ္လား.. (၁၀)ႏွစ္ဆိုရင္လည္း သူမရွိတဲ့ဘ၀နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္မွိတ္ခံစားျပီး ေစာင့္ေနမွာပါ။ တစ္ခါတေလ လမ္းမွာေတြ႔ၾကရင္ေတာင္ သူစိမ္းေတြလို ဟန္ေဆာင္ေနခဲ့ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ ခံစားရမလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ပါဦးလားဗ်ာ” သူေျပာရင္း အသံ သိမ္၀င္သြားသည္။

“ရင္ကဲြမတတ္ ခံစားေနရလည္း ရွင္ ဒီလမ္းကိုပဲ ေရြးခဲ့တယ္ မဟုတ္လား” သူမ ကိုယ္ခ်င္းစာစြာ ေျပာလိုက္သည္။

“ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ဆို (၁၀)ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ျပီေလ” သူေခါင္းညိတ္ရင္း ျပန္ေျဖသည္။

“ဟုတ္လား… ၀မ္းသာစရာေပါ့။ (၁၀)ႏွစ္လံုးလံုး ခံစားခဲ့ရတာ ဒီေန႔သူ႔ကို သြားေတြ႔လို႔ ရျပီေပါ့ေနာ္”

“မမွားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ေတြ႔ရမယ့္ရက္ကို ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္ေနမိတယ္။ (၁၀)ႏွစ္အတြင္းမွာ သူ႔ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္က မေျပာင္းလဲခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ဘက္ကေရာ.. တကယ္လို႔ အရင္က ခ်စ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ သူ႔ကို ေျပာျပလည္း သူက သတိမရခဲ့ဘူးဆိုရင္… ဒါမွမဟုတ္ သူ႔မွာခ်စ္သူရွိေနျပီ၊ သူအိမ္ေထာင္က်ေနျပီဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ.. ကြ်န္ေတာ္ေမးခ်င္တာက ဒီေမးခြန္းပါပဲ”

သူစိတ္လႈပ္ရွားစြာ သူမ၏ အေျဖကို ေစာင့္ေနမိသည္။

“အင္း.. ကြ်န္မထင္တယ္ေလ။ ရွင္သာသူ႔ကုိ တစ္ကယ္ခ်စ္ခ့ဲတယ္ဆိုရင္ ရွင့္ကိုသူမွတ္မိ၊ မမွတ္မိခ်င္ေနပါေစ။ သူ႔ကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ခ်စ္ခြင့္ပန္ျပီး ဘ၀ကို အသစ္တဖန္ ျပန္စလိုက္လည္း မဆိုးပါဘူး။ သူ႔မွာ ရည္းစားရွိေနျပီဆိုရင္လည္း ကိစၥမရွိဘူးေလ.. ၾကိဳးစားၾကည့္လို႔ ရေသးတယ္ မဟုတ္လား” သူမ အားတက္တေရာ ေျပာေနသည္။

“ဒါေပမဲ့.. ” သူမ စိတ္မေကာင္းစြာ စကားဆက္ျပန္သည္။
“သူ အိမ္ေထာင္က်သြားျပီဆိုရင္ေတာ့ လက္လႊတ္လိုက္ပါ။ ကြ်န္မတို႔လို အိမ္ေထာင္ရွိတဲ့ လူေတြက ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ကို ဖ်က္တဲ့လူေတြကို အရမ္းမုန္းတတ္တယ္ေလ”

“ဟုတ္လား” သူေခါင္းငံု႔ျပီး ေအးစက္စက္ ေမးလိုက္မိသည္။
“ဟုတ္တယ္.. ဒါေၾကာင့္ ရွင္ဘယ္ေတာ့မွ သူတစ္ပါး အိမ္ေထာင္ဖ်က္တဲ့လူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔ေနာ္”

တင္း………ေတာင္

ဧည့္ၾကိဳေခါင္းေလာင္းေလး ျမည္လာျပန္သည္။
ေက်ာင္းသားတစ္စု ၀င္လာသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို သူမ သြားဧည့္ခံလိုက္သည္။

“ေနပါဦး…”
သူမ တစ္ခုခုကို သတိရလိုက္သလို ခ်က္ခ်င္း သူ႔ဖက္လွည့္ျပီး ေမးလိုက္သည္။

“ရွင္ဘာျဖစ္လို႔ ကြ်န္မကို ဒီေမးခြန္း ေမးတာလဲ… ရွင္နဲ႔ကြ်န္မက ဒီေန႔မွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔ဖူးၾကတာ မဟုတ္လား”

“အင္း….. ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္ထပ္ျပီးရင္ ဒီလို ေကာ္ဖီဆိုင္ေလး ဖြင့္ခ်င္တယ္လို႔ အရင္က သူေျပာခဲ့ဖူးလို႔ပါ”

“ေအာ္… ဒါေၾကာင့္ကိုး”

“ဟုတ္ပါတယ္.. ဒါေၾကာင့္ပါပဲ…. ဒါေၾကာင့္ပါပဲ…. ဒါ….”
ထိုစကားကိုပဲ ထပ္တစ္လဲလဲ သူေရရြတ္ေနမိသည္။

ဆိုင္ထဲက သီခ်င္းသံ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ တစ္ဖက္စားပဲြမွ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ဆူညံရယ္ေမာသံက ဆိုင္တစ္ခုလံုး လႊမ္းမိုးသြားသည္။ သူေခါင္းငုံ႔ရင္း သူမ၏ ဘယ္ဘက္လက္သူၾကြယ္တြင္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ လက္ထပ္လက္စြပ္ကို ခိုးၾကည့္လိုက္မိသည္။ သူ႔ပါးျပင္ထက္မွ စီးဆင္းလာသည့္ ေႏြးေထြးေသာ မ်က္ရည္တစ္စက္က ေအးစက္ေနျပီျဖစ္ေသာ ေကာ္ဖီခြက္ထဲသို႔ ေလွ်ာက်သြားေလေတာ့သည္။

……………………………………….

email ၿဖင့္မွ်ေ၀ေပးေသာ ေခတၱာ ကိုေက်းဇူးတင္လွ်က္။

source : http://nineninesanay.blogspot.com/2007/11/blog-post_23.html
source ကို ေထာက္ၿပေပးေသာ Tomorrow.trek@gmail ကို ေက်းဇူးတင္လွ်က္။

မအားလပ္လို ့ေနာက္က်မွ update လုပ္ရတဲ့အတြက္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။

မဂၤလာစု စာအုပ္

လက္ထပ္ၿခင္းအႏုပညာ အၿပီးမွာ – မဂၤလာစု စာအုပ္ အေၾကာင္းကို ႏိုင္းႏိုင္းစေန blog (http://nineninesanay.blogspot.com) မွ ကူးယူေဖာ္ၿပလိုက္ပါတယ္။

မဂၤလာစု စာအုပ္

အိမ္ေထာင္က်ျပီးသူေရာ၊ မက်ေသးသူေတြအတြက္ ေငြစုစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီ စာအုပ္က ေငြေၾကးစုဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၾကည္ႏူးျခင္း၊ အမွတ္တရေတြ စုဖို႔အတြက္ျဖစ္တယ္။ ဖတ္မိတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္က ဒီလိုဆိုပါတယ္။
ကြ်န္မ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔က မဂၤလာလက္ဖဲြ႔အျဖင့္ ေငြစုစာအုပ္ တစ္အုပ္ကို အေမက လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ ကြ်န္မအတြက္ အေမြမ်ားလားေပါ့။ စာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ စုထားတဲ့ေငြက က်ပ္ ၁ဝဝဝ ပဲ ရွိတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့တဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ အေမကို ကြ်န္မၾကည့္မိေတာ့ အေမက ျပံဳးရင္း “သမီး… ဒါ သမီးအတြက္ အေမအထူးလုပ္ထားတဲ့ “မဂၤလာစု” စာအုပ္ေလးပါ။ ေနာင္ေနာက္ အမွတ္တရျဖစ္ေစတဲ့ ေန႔မ်ဳိးမွာ ဒီစာအုပ္ထဲ ေငြအနည္းအမ်ားမဆို စုႏိုင္တယ္။ ဒါမွ ေနာက္အိုမင္းလာတဲ့အခါ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ေငြေတြအျပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြပါ ရွိေနလိမ့္မယ္”

အေမေျပာတဲ့ စကားကို ကြ်န္မ အမွတ္တမဲ့ပဲ ထားလိုက္မိတယ္။ ကြ်န္မ အမ်ဳိးသားက အဲဒီစကားကို ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ မွတ္သားေနခဲ့တယ္။

မဂၤလာေဆာင္ျပီးေနာက္ အမ်ဳိးသားက စာအုပ္ထဲ က်ပ္ ၅ဝဝ ႏွစ္ၾကိမ္ စုလိုက္တယ္။ တစ္ၾကိမ္က သူရာထူး တိုးတဲ့အတြက္ျဖစ္ျပီး ေနာက္တစ္ၾကိမ္က ကြ်န္မ ခဲြစိတ္ခန္းက ထြက္တဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက အမ်ဳိးသားရဲ႕ အျပဳအမႈကို ကြ်န္မရီခ့ဲမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ ကြ်န္မ က်န္းမာလာတဲ့ေန႔ကို သူ႔ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

သိပ္မၾကာဘူး… ကြ်န္မ ကိုယ္ဝန္ရွိလာတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကြ်န္မ ေငြ ၂ဝဝဝက်ပ္ စုလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ေမြးဖြားလာတဲ့ ရင္ေသြးငယ္ေလး သယ္ေဆာင္လာခဲ့တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈက ကြ်န္မတို႔အတြက္ တိုေတာင္းခဲ့တယ္။ ကြ်န္မတို႔ၾကားထဲ အျငင္းအခုန္နဲ႔ ေအးစက္မႈက ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေလွ်ာ္လို႔ မကုန္ႏိုင္တဲ့ အႏွီးေတြ၊ တိုက္လို႔မကုန္ႏိုင္တဲ့ ႏို႔ေတြက ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ခံစားမႈကုိ ဆိုးသထက္ ဆိုးဝါးလာေစခဲ့တယ္။ အေမ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ “မဂၤလာစု” စာအုပ္က အံဆဲြတစ္ေနရာမွာ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ေမ့ေလွ်ာ့ျခင္းကုိ ခံခဲ့ရတယ္။ စာအုပ္ထဲက ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ကိန္းဂဏန္းက နဂိုေနရာမွာပဲ ရပ္တန္႔ေနခဲ့တယ္။

ကြာရွင္းဖို႔အတြက္ ကြ်န္မတို႔ ျပင္ဆင္ၾကေတာ့ အေမက “အဲဒီစာအုပ္ထဲက ေငြကို သမီးတို႔ အရင္ျဖဳန္းျပီးမွ ကြာရွင္းၾကပါ။ စာအုပ္ထဲက ေငြက သိပ္မမ်ားေပမယ့္ အဲဒီေငြက သမီးတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ပိုင္တဲ့ေငြျဖစ္တယ္” လို႔ေျပာတယ္။

စာအုပ္ထဲက ေငြ ၁ဝဝဝကို ကြ်န္မ ထုတ္ယူလိုက္တယ္။ လိုခ်င္တာ ၾကာေနျပီျဖစ္တဲ့ အဝတ္အစားေတြကို ကိုင္ဆဲြရင္း ကုန္တိုက္ထဲကေန ကြ်န္မထြက္လာခဲ့တယ္။ ကုန္တိုက္တံခါးဝအေရာက္ အေရာင္းစာေရးမဆီ ကြ်န္မျပန္လွည့္လာျပီး “ေဆာရီးပဲ… ဒီပစၥည္းေတြ ကြ်န္မ မယူေတာ့ဘူး။ ပိုက္ဆံျပန္အမ္းေပးပါ” လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။

ေခါင္းထဲမွာလည္း ဒီေငြ ၁ဝဝဝ ဟာ ငါတို႔ရဲ႕ မဂၤလာေတြ၊ အမွတ္တရေန႔ေတြ၊ အေပ်ာ္ေတြ စုထားတဲ့ ေငြျဖစ္တယ္လို႔ ခ်က္ခ်င္းေတြး လိုက္မိတယ္။

ကြ်န္မ အမ်ဳိးသားက အရွက္ၾကီးသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါက လမ္းမေပၚမွာ “ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္” လို႔ ေအာ္ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကြ်န္မ ေငြတစ္ရာ စုခဲ့တယ္။

ကြ်န္မရဲ႕ ေမြးေန႔ကို သူမွတ္မိတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ ဖိနပ္အတိုင္း၊ ကြ်န္မရဲ႕ လွ်ဳိ႔ဝွက္နံပါတ္နဲ႔ ကြ်န္မ ေၾကာက္တတ္တဲ့ အရာအားလံုးကို သူမွတ္မိေနတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေမြးေန႔တုန္းက ကြ်န္မ ၃ဝဝက်ပ္ စုခဲ့တယ္။

မိန္းမေတြနဲ႔ သူကင္းရွင္းတယ္။ ေရလာေျမာင္းေပးလုပ္တဲ့ သူ႔လက္ေအာက္က ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ သူကင္းကင္းရွင္းရွင္း ေနခဲ့တယ္။ အခြင့္အေရး မေပးခဲ့ဘူး။ အဲဒီအတြက္ ကြ်န္မ ၅ဝဝက်ပ္ စုခဲ့တယ္။

ဒီေငြ ၁ဝဝဝထဲမွာ အေပ်ာ္ေတြ ဒီေလာက္ စုမိေနပါလား? ဒီလိုဆိုရင္ စာအုပ္ထဲ စုထားတဲ့ ေငြ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ထဲမွာ …. ကြ်န္မမ်က္လံုးထဲ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လွ်ံလာခဲ့တယ္။
ညေနအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ကို သူ႔လက္ထဲ အပ္လိုက္ျပီး “ ဒီထဲက ေငြေတြ အျမန္သံုးလိုက္၊ သံုးကုန္မွ ကြာရွင္းမယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

ေနာက္တစ္ရက္ညမွာ ကြ်န္မလက္ထဲ စာအုပ္ကို သူျပန္အပ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္မ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ေငြေတြေလွ်ာ့မသြားတဲ့အျပင္ ၁ဝဝဝက်ပ္ ထပ္တိုးလာခဲ့တယ္။

“ဒီထဲက ေငြ တစ္က်ပ္တစ္ပဲဟာ ငါတို႔အတူ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့လမ္းကို မွတ္သားထားတယ္။ ငါနင့္ကို အဲေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ခဲ့မွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္သတိထားမိလို႔ ေငြ ၁ဝဝဝ ငါထပ္ စုလိုက္တယ္” လို႔ သူက ေျပာတယ္။

အေမေျပာတဲ့ စကားေတြ မွန္ခဲ့ပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ လက္ထပ္ဖို႔အတြက္ ဖြင့္ခဲ့တဲ့ အေကာင့္နံပါတ္ျဖစ္တယ္။ လက္ထပ္ျပီးေနာက္ လင္မယားၾကားမွာရွိတဲ့ အမွတ္တရ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ၊ ရိုမန္တစ္ျဖစ္ရပ္ အားလံုးကို ဒီအေကာင့္ထဲ စုထည့္ဖို႔ျဖစ္တယ္။ ဒီလို ေန႔ေန႔၊ လလ အေပ်ာ္ေတြ စုတဲ့ အစုစာအုပ္ေလးသာ ရွိခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲတဲ့ လက္ထပ္ျခင္းမ်ဳိး၊ ပင္ပန္းတဲ့ လက္ထပ္ျခင္းမ်ဳိး ျဖစ္ခဲ့ပါေစ အခက္အခဲ အားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ပါတယ္ေလ….