ဆန္တက္လာေသာစမ္းေခ်ာင္းကေလး

တစ္ေန႕တုုန္းက သမီးေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ပိုုက္ဆံအိတ္ကိုု ဖြင့္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ “တစ္ျပားမွလဲ မ႐ွိပါလား ေဖေဖရယ္”တဲ့။ “ဘယ္႐ွိပါ့မလဲသမီးရယ္.. ေဖေဖရတာေတြ အကုုန္လံုုး သားတိုု႕ သမီးတိုု႕အတြက္ ေပးလိုုက္တာမိုု႕လိုု႕ ေဖေဖ့မွာ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ တာေပါ့”လို႕ ျပန္ေျပာရပါတယ္။
ဒီေတာ့ သမီးေလးက “သမီးမွာ စုုထားတာေလးေတြ႐ွိတယ္။ ေဖေဖ့ကိုု ေပးမယ္ေနာ္” ဆိုုၿပီး သူ႕ ပိုုက္ဆံဘူးေလးကိုု သြားယူပါတယ္။ “မေပးပါနဲ႕ သမီးရယ္ ေဖေဖလိုုရင္ ေမေမ့ဆီကေတာင္းသံုုးမွာေပါ့။ သမီးေလးပဲ စုုထားပါ” ဆိုုေတာ့ “ဟင့္အင္း ေဖေဖ့ကိုု သနားလိုု႕” ဆိုုၿပီး သူစုုထားတာေတြကိုု ကၽြန္ေတာ့္ပိုုက္ဆံအိတ္ထဲ အတင္းထည့္ပါတယ္။

ေနာက္ေန႕မနက္ မုုန္႕ဟင္းခါးဆိုုင္မွာပါ။
သမီးေလးကုုသိုလ္ရေအာင္ သူေပးထားတဲ့ မုုန္႕ဖိုုးေလးနဲ႕ စားဦးမွ လိုု႕ မုုန္႕ဟင္းခါးဖိုုး ထုုတ္ေပးလိုုက္ေတာ့မွ သူထည့္ေပးထားတာ “ထီလက္မွတ္အေဟာင္းေတြ” ခမ်ာ့။
ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးက ၃ ႏွစ္ပါ။ အခုုကတည္းက အေဖ့အေပၚမွာ သိတတ္ေနရင္ ၾကီးရင္ေတာ့ အားကိုုးရပါၿပီ လိုု႕ ေတြးမိၿပီး ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးၿပံဳးမိပါတယ္။
မုုန္႔ဟင္းခါးဖိုုးကိုု ထီလက္မွတ္ေတြထုုတ္ေပးၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးၾကီးရပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု မုုန္႕ဟင္းခါးသည္က အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕ ၾကည့္လိုု႕။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>