လူစြန္႔စားမင္းညိဳ ႏွင့္ သံသယ သံသရာ

တစ္ေန႔သ၌ကၽြန္ဳပ္၏မိတ္ေဆြႀကီး ကုုိမင္းညိဳထံမွ စာတစ္ေစာင္ကိုု လက္ခံရ႐ွိခဲ့၏။ စာမွာ ေအာက္ပါအတိုုင္းျဖစ္ေလသည္။

သိုု႔/ ကိုု၀ဏၰ
ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုုင္းဘက္မွာေနတဲ့ က်ဳပ္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ဆီက အကူအညီ လွမ္းေတာင္းထားလိုု႔ အဲဒီဘက္ကိုုခရီး ထြက္ဖိုု႕ စီစဥ္ေနတယ္။ အဆင္ေျပမယ္ဆိုုရင္ လိုုက္ခဲ့ေစခ်င္တယ္။ က်ဳပ္တို႔အတြက္ အေတြ႕အၾကံဳ ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုု ရလိမ့္မယ္။ အေသးစိတ္ကိုုေတာ့ ေတြ႕မွ ေျပာေတာ့မယ္။ ဒီလမကုုန္ခင္ သြားၾကမယ္။ ခင္ဗ်ား မႏၲေလးကိုု တစ္ပတ္အတြင္း အေရာက္ လာခဲ့ပါ။
မင္းညိဳ

သိုု႔ျဖင့္ ကၽြန္ဳပ္လည္း အလုုပ္မွ လက္က်န္ခြင့္ရက္မ်ားကိုုအကုုန္ယူခဲ့ၿပီး ကိုုမင္းညိဳ ႏွင့္ ဆံုုရန္ မႏၲေလးသိုု႕ အျမန္ထြက္ခဲ့ေတာ့၏။

ကၽြန္ဳပ္ႏွင့္ ကိုမင္းညိဳတိုု႕ မႏၲေလးတြင္ဆံုုၾကၿပီးေနာက္မႏၲေလးမွ ျမစ္ၾကီးနား၊ ထိုုမွ ဖားကန္႕၊ ထိုုမွတစ္ဆင့္ လီဒိုုလမ္းမၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ အိႏၵိယနယ္စပ္ဘက္သိုု႕ ကားျဖင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ထြက္လာခဲ့ၾကရာ ဒြန္ဘန္ဟုုေခၚေသာ ႐ြာငယ္ေလးတစ္ခုုတြင္တစ္ေထာက္နားၾက၏။ ယခင္က အိႏၵိယ ျမန္မာဆက္သြယ္ေသာ လီဒိုုလမ္းမၾကီးကား ယခုုအခါ ေတာလမ္းၾကမ္းအျဖစ္သိုု႕ ေရာက္ေနၿပီးလွ်င္ မၾကာခဏလည္းဗြက္နစ္သည့္ ဒုုကၡကိုု ေတြ႕ၾကံဳရ၏။

သိုု႔ျဖင့္ ဆက္လက္ ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကရာ ကိုုမင္းညိဳ၏ မိတ္ေဆြေနထိုုင္ေသာ႐ြာသိုု႕ ညေန မေစာင္းမီေလးတြင္ ေရာက္႐ွိခဲ့ေလ၏။ ႐ြာအမည္မွာ ႐ွင္လံုုခ ဟူေခၚၿပီး တႏိုုင္းႏွင့္ ႐ွင္ေဗြယန္ အၾကားတြင္ တည္႐ွိေသာ ႐ြာကေလးတစ္႐ြာျဖစ္၏။ သြားရခက္ၿပီး အလြန္ ေရာက္ေပါက္ခဲလွ ေသာ ေဒသျဖစ္သျဖင့္ကၽြန္ဳပ္ကိုု ပါေအာင္ေခၚခဲ့ေသာ ကိုုမင္းညိဳကိုုပင္ ေက်းဇူးတင္ေနရ ေပေသး၏။ ႐ြာကေလးမွာအိမ္ေျခသိပ္မမ်ားလွဘဲ ခရစ္ယာန္႐ြာကေလး တစ္႐ြာ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ဘုုရား႐ွိခိုုးေက်ာင္းကေလးတစ္ေက်ာင္းလည္း႐ွိ၏။ အိမ္မ်ားမွာလည္း ေ႐ွးယခင္ကတည္းက ေျပာင္းလဲမႈမ်ားစြာ႐ွိလွသည့္ ပံုုမေပၚဘဲ ဘိုုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေနထိုုင္ခဲ့ၾကသည့္ပံုုစံေဟာင္းေဟာင္းအိမ္မ်ားကိုုသာ ေတြ႕ရေလသည္။

ကိုုမင္းညိဳကိုု ဖိတ္ၾကားလိုုက္ေသာ မိတ္ေဆြမွာ ရစ္ခ်တ္ဟုု ေခၚၿပီး အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ခန္႕႐ွိကာ ႐ြာ၏ အၾကီးအကဲတစ္ဦးလည္းျဖစ္၏။ ရစ္ခ်တ္သည္ ကၽြန္ဳပ္တိုု႔ႏွစ္ဦးကိုု ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ၾကိဳဆိုုၿပီးသူ႕အိမ္တြင္ပင္ တည္းခိုုရန္ ေနရာခ်ထားေပး၏။

ကၽြန္ဳပ္တိုု႕လည္း ထိုုညအဖိုု႕ ခရီးပင္ပန္းလာသည္ႏွင့္အမွ်ေကာင္းစြာအနားယူ အိပ္စက္ ၾကၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕နံနက္ေစာေစာတြင္ အိမ္႐ွင္ ရစ္ခ်တ္ ဧည့္ခံေသာနံနက္စာကိုု စားေသာက္ရင္း ကၽြန္ဳပ္တိုု႕ကိုု ေခၚရေသာ အေၾကာင္းကိစၥကိုု ေသခ်ာစြာ ေမးျမန္းရေလေတာ့၏။ ကိုုရစ္ခ်တ္ ေျပာျပေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုုနားေထာင္မိရာမွ ကၽြန္ဳပ္၏ မိတ္ေဆြၾကီး ကိုုမင္းညိဳ အဆံုုးသတ္ေျဖ႐ွင္းေပးခဲ့ရေသာ ဤ “လူစြန္႕စားမင္းညိဳ ႏွင့္ သံသယ သံသရာ” ဟူေသာ ၀တၳဳ ျဖစ္ေပၚလာရေပေတာ့သတည္း။

ကိုုရစ္ခ်တ္ေျပာျပသည့္ ႐ွင္လံုုခ ႐ြာကေလးတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ရာ အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုုင္းပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

“ဒီိလိုု ဆရာမင္းညိဳရဲ႕… ဒီကိစၥဟာ ကၽြန္ေတာ့္အဖိုုးဦးရစ္ခ်တ္တိုု႕ေခတ္ကတည္းက စ ျဖစ္ခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ရစ္ခ်တ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ အဖိုုးနာမည္လဲ ရစ္ခ်တ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖနာမည္လဲ ရစ္ခ်တ္ပဲဗ်။ ”

“ခင္ဗ်ားတိုု႕ မွာ မွည့္စရာ နာမည္ ဒီေလာက္႐ွားသလားဗ်ာ”

“ဒီမွာေတာ့ ဒီလိုုပဲ မွည့္ၾကတယ္ခမ်။ အဖိုုးက ေလာရင့္ဆိုုရင္ သားလည္း ေလာရင့္၊ ေျမးလည္း ေလာရင့္ပဲ၊ ေခၚရလြယ္တာေပါ့ဗ်ာ”

“အဖိုုးရစ္ခ်တ္က သူၾကီးဗ်။ သူတိုု႕ေခတ္မွာ အေမဆိုုးဆိုုတဲ့ အဖြားၾကီးတစ္ေယာက္ ႐ွိသတဲ့။ ႐ုုပ္ဆိုုးတဲ့အဖြားၾကီးမိုု႕လိုု႕ အေမဆိုုးလိုု႔ေခၚၾကသတဲ့။ ေျပာသံၾကားဖူးတာေတာ့ လျပည့္ညတစ္ည မွာ အဖိုုးနဲ႕ ဘုုရားေက်ာင္းကဘုုန္းၾကီးနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာၾကရင္းအဲဒီ အေမဆိုုးဟာ ႐ြာအေနာက္ဖက္စြန္းမွာ႐ွိတဲ့ သစ္မဲပင္ၾကီးေပၚကိုု ေဘးတိုုက္ၾကီး တက္ေနတာကိုု လေရာင္မွာ ေတြ႔ၾကရသတဲ့။ ပါးစပ္ကလည္း ဂါထာလိုုလိုုသီခ်င္းလိုုလိုု ဆိုုေနသတဲ့။ အဲဒီသစ္မဲပင္ၾကီးက မက္သယူးတိုု႕ အိမ္ျခံနားမွာ႐ွိတာဗ်။ သစ္ကိုုင္းေတြ ျဖာထြက္ေနတာမ်ား အကိုုင္းတစ္ကိုုင္း ဟာဆိုုရင္ မက္သယူးရဲ႕ အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္က လွမ္းဆြဲလိုု႕ေတာင္ ရႏိုုင္တယ္ဆိုုပဲ။ အဖိုုးတို႔ကလည္း သတၱိေကာင္းေတြပဲဗ်ာ။ သစ္ပင္နား ကပ္ၾကည့္ေတာ့ ေပ်ာက္သြားေရာတဲ့။ ဒါနဲ႕ ဘာရမလဲ အေမဆိုုး အိမ္ကိုု လိုုက္ၾကည့္တာေပါ့။ အိမ္ကေတာ့ ေမွာင္လိုု႔ပဲတဲ့။ အျပင္ကေန ေခၚၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႏိႈးယူရဆိုုပဲ။ အဖြားၾကီးကအိပ္မႈန္စုုံမႊားနဲ႕ ထ လာၿပီး အဖိုုးတိုု႕ကိုု ျမင္ေတာ့ အံ့ၾသလိုု႔တဲ့။ မက္သယူးကလည္း တစ္ခ်ိဳ႕ လျပည့္ညေတြမွာ သစ္မဲပင္ေပၚကိုု တက္လိုုက္ဆင္းလိုုက္ လုုပ္ေနတာ ျမင္ဖူးတယ္လိုု႕ ေျပာတယ္ဗ်။ ဒါနဲ႔ပဲ တိုုတိုုေျပာရရင္ အဖြားၾကီးကိုု စုုန္းမၾကီးလိုု႕ သမုုတ္ခံရၿပီးအဲဒီ သစ္မဲပင္ၾကီးမွာပဲ မက္သယူးတိုု႕က ၾကိဳးေပး သတ္လိုုက္ၾကသတဲ့ဗ်ာ။ ေၾကာက္ၾကတာလဲပါမွာေပါ့။ အဖြားၾကီးက ၾကိဳးေပးခံရခါနီးမွာ ဆာတန္မာရ္နတ္ကိုု တ ၿပီး တစ္ေန႕ငါ့ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိမယ္ လိုု႔ ၾကိမ္းသြား ေသးတယ္တဲ့ဗ်။ အဖိုုးဟာ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ ဘာမွ မေျပာႏိုုင္ဘူးဗ်။ သူၾကီးျဖစ္ၿပီးဘာမွ မေျပာႏိုုင္တာကိုု သူ႕မွာ အျပစ္႐ွိတယ္လိုု႔ ယူဆၿပီး ဘုုရားေက်ာင္းက ဖာသာ ဆီမွာအျပစ္ သြားေျဖတယ္။ ဖာသာကေတာ့ အရာအားလံုုးဟာ ဘုုရားသခင္ အလိုုေတာ္အတိုုင္းမိုု႕ ဘာမွမတတ္ႏိုုင္ပါဘူး လိုု႕ ႏွစ္သိမ့္တာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ လျပည့္ညတစ္ညမွာ မက္သယူးဟာ သူ႕အိမ္ခန္းျပတင္းေပါက္ ကေန သစ္မဲပင္ဘက္လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ဘာၾကီးမွန္းမသိဘူး တက္လိုုက္ ဆင္းလိုုက္ လုုပ္ေနတာကိုု ေတြ႕ရျပန္ေရာတဲ့။ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလက္ႏွစ္ေခ်ာင္းထက္ ပိုုတာေတာ့ မွန္းလိုု႕ရတယ္။ လွစ္ခနဲ႕ ေပ်ာက္သြားတယ္တဲ့။

ဒီလိုုနဲ႕ တစ္ရက္မနက္မိုုးလင္းေတာ့ ခါတိုုင္းမနက္ ေျခာက္နာရီေလာက္ ထ ေနက် မက္သယူးဟာ ႐ွစ္နာရီထိုုးတဲ့အထိ ထ မလာေလေတာ့ အိမ္သားမ်ားကစိုုးရိမ္ၿပီး သူ႕ အိပ္ခန္းကိုု သြားၾကည့္ေတာ့ တံခါးက အတြင္းက ဂ်က္ထိုုးထားတယ္ဗ်။ ဘယ္လိုုႏိႈးလိုု႕မွမရလိုု႕ ေနာက္ဆံုုး တံခါးဖ်က္ၿပီး ၀င္ၾကည့္ေတာ့ လား လား မက္သယူးတစ္ေယာက္ ကုုတင္ေပၚမွာေသလိုု႕တဲ့ဗ်ာ။ တစ္ကိုုယ္လံုုးလည္း မည္းနက္ေနတယ္ဆိုုပဲ။ အဆိပ္ေတြ ဘာေတြမ်ား ေသာက္ ေသသလား ဆိုုၿပီးေဆးဆရာနဲ႕ စစ္ၾကည့္ေတာ့ အဆိပ္ေသာက္တဲ့ လကၡဏာလည္း မေတြ႕ပါဘူးတဲ့။ အခန္းထဲက ပစၥည္းေတြအားလံုုးလဲေနသာတက် ႐ွိေလေတာ့ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ကိုု ျဖစ္ကုုန္ၾကတယ္။ ဘုုရားေက်ာင္းက ဖာသာ ၾကြလာၿပီး ကြယ္လြန္သူအတြက္ ဆုုေတာင္းဖိုု႕ လုုပ္ေတာ့ ကုုတင္ေဘး ၾကမ္းျပင္ေပၚက်ေနတဲ့ သမၼာ က်မ္းစာအုုပ္ကေလးကိုုေတြ႕တယ္။ ဆာ မက္သယူးေနာက္ဆံုုးဖတ္သြားတဲ့ စာမ်က္ႏွာ ေပါ့ေလ။ က်မ္းစာက ႐ွင္လုုကာ အခန္း၈ “ျဖတ္ခ်ပစ္လိုုက္ပါ” ဆိုုတဲ့ စာမ်က္ႏွာပဲဗ်။ အဖိုုး ရစ္ခ်တ္က ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားၿပီး က်ဳပ္တိုု႕ကိုု ေျပာျပခဲ့တာ။ ဆာမက္သယူး ေသဆံုုးရတာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အဖိုုးဟာ ေတာ္ေတာ္ကိုုသံသယၾကီးခဲ့တာဗ်။ တစ္ေန႕မွာ အျဖစ္မွန္ကိုု ရေအာင္ေဖာ္ထုုတ္ဖိုု႕ က်ဳပ္တိုု႕ကိုု မွာခဲ့ေပတယ္။

ဆာမက္သယူးရဲ႕ အိမ္သားေတြလဲ သူ႕အိပ္ခန္းကိုု လံုုး၀ပိတ္ထားခဲ့လိုုက္တာႏွစ္ေတြၾကာလိုု႕ ဟိုုတေလာဆီကမွ အိႏၵိယဘက္မွာအလုုပ္ သြားလုုပ္ေနတဲ့ သူ႕ေျမး မက္သယူး ျပန္လာရာ ကေန ဒီကိစၥ အစ ျပန္ေပၚလာေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕။ သူကက်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။ သူ႕အဖိုုး မက္သယူး ဆံုုးၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႕အေဖက သူ႕ကိုု အိႏၵိယဘက္ပိုု႕ၿပီး စာသင္ေပး အလုုပ္ေတြ ဘာေတြ အဲဒီမွာပဲလုုပ္လိုု႕ အခုုမွ ပိုုက္ဆံေတြဘာေတြနဲ႕ ျပန္ေရာက္လာတာဗ်။ သူက ႐ြာ ဘုုရား႐ွိခိုုးေက်ာင္းကိုု တိုုးခ်ဲ႕မယ္ဆိုုၿပီး ေက်ာင္းေနာက္က သခ်ဳႋင္းေဟာင္းကိုု႐ွင္းတာကိုုး။ အဲဒီမွာ သူ႕အဖိုုး လက္ထက္က ၾကိဳးေပးခဲ့တဲ့ အေမဆိုုးရဲ႕ သခ်ဳႋင္းေျမပံုုကိုု သြားေတြ႕တာဗ်။ ႐ြာသား ေတြနဲ႕ တူးထုုတ္ၾကည့္ေတာ့အထဲမွာ အ႐ိုုးေတြဘာေတြ ဘာဆိုု ဘာမွ မေတြ႕ရဘူး တဲ့ဗ်။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညကစၿပီး သူ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ ညဘက္ဆိုု ေလေတြ တိုုက္၊ မီးဖုုိကလည္း မီးပြားေတြလြင့္ခန္းဆီးေတြလည္း ေလတိုုက္ေတာ့ တလႈပ္လႈပ္နဲ႕ဆိုုေတာ့ သူ အိပ္လိုု႔မေပ်ာ္ဘူးတဲ့။ မနက္က်ျပန္ေတာ့လည္းသူ႕အိပ္ခန္းက အေ႐ွ႕ဘက္လွည့္ထားေတာ့ ေနထိုုး လိုု႕ အေစာၾကီးႏိုုးေနျပန္ေတာ့ အိပ္ေရးမ၀တာနဲ႕ဘဲ အခန္းေျပာင္းအိပ္ဖိုု႕ ေ႐ြးရင္း သူ႕အဖိုုး အိပ္ခဲ့တဲ့အခန္းကိုု ဖြင့္ၾကည့္မိတာပဲ။ အိမ္သားေတြကဒီအခန္းက ပိတ္ထားတာလဲၾကာ၊ အဖိုုးကိစၥကလည္း ျဖစ္ဖူးေတာ့ နိမိတ္မေကာင္းတဲ့အခန္းမိုု႕ မအိပ္ခ်င္ပါနဲ႕လိုု႕ ေျပာတာ နားမေထာင္ဘဲ ဇြတ္ အခန္း႐ွင္းၿပီး အိပ္ဖိုု႕လုုပ္ေတာ့တာကိုုး။

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ႕ဆီကိုု ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္ဗ်။ သင္းအုုပ္ဆရာ ၀ီလ်ံ တဲ့။ သူ႕အဖိုုး ၀ီလ်ံကလည္း က်ဳပ္တိုု႕အဖိုုးေတြလက္ထက္က ဖာသာပဲဗ်။ ဆာမက္သယူးကိုု သၿဂဳႋဟ္ေပးခဲ့တဲ့ဖာသာၾကီးေပါ့ဗ်ာ။ ၀ီလ်ံက သူ႕အဖိုုး ဖာသာ၀ီလ်ံေရးခဲ့တဲ့ ဆာမက္သယူး အေၾကာင္း မွတ္တမ္းစာအုုပ္ကိုု ေပးဖိုု႕ လာခဲ့တာ။ ဒါနဲ႕ သူတိုု႕ႏွစ္ေယာက္လည္း စကားေျပာရင္း စာအုုပ္ကိုု ဖတ္ၾကည့္ရာကေန ဆာမက္သယူးေနာက္ဆံုုးဖတ္ခဲ့တဲ့ သမၼာက်မ္းစာအုုပ္ ထဲက “ျဖတ္ခ်ပစ္လိုုက္ပါ” ဆိုုတဲ့ ခ်က္ပတာအေၾကာင္း ေရာက္သြားတယ္တဲ့။ ၀ီလ်ံက အဲဒီ က်မ္းစာအုုပ္ကေလး ႐ွိႏိုုင္ေသးလားလိုု႕႐ွာၾကည့္ေတာ့ အိပ္ရာေဘးက စာအုုပ္စင္မွာ အဆင္သင့္ ေတြ႕ရပါတယ္။ မက္သယူးက ကိုုင္း ဒီတစ္ခါဒီစာအုုပ္ကိုု တစ္ခ်က္ လွန္ၾကည့္မယ္။ ဘာေရး ထားတာကိုု ေတြ႕ရမလဲ လိုု႕ ဆိုုၿပီး လွန္ထည့္လိုုက္တာ ဘာေတြ႕လဲ ဆိုုေတာ့ “နံနက္ဦးအခ်ိန္တြင္ သင္ ကၽြန္ဳပ္ကိုု လာ႐ွာေသာ္လည္း ကၽြန္ဳပ္ကားဤေနရာတြင္ ႐ွိလိမ့္မည္မဟုုတ္ေတာ့ေခ်” လိုု႕ ေရးထား တာကိုု ေတြ႕ရတယ္။ မက္သယူးကလည္း ျပတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ကိုုလွမ္းၾကည့္ရင္း အဖိုုးလက္ထက္က ျဖတ္ခ်ပစ္လိုုက္ပါဆိုုတာကိုု ေျမးလက္ထက္မွာ မနက္က် မ႐ွိေတာ့ဘူးလိုု႕ ဆိုုလိုုတာဟာ ဒီ သစ္မဲပင္ က အကိုုင္းၾကီးကိုု ေျပာတာျဖစ္ရမယ္ လိုု႕ ဆက္ဆက္စပ္စပ္ ေတြးၾကည့္ၿပီး မနက္ျဖန္က်ရင္ ဒီအကိုုင္းကုုိ ခုုတ္ပစ္မယ္လိုု႕ ေျပာတယ္တဲ့။

ဒါေပမယ့္ ခမ်ာမ်ား မနက္ထိေအာင္ မခံ႐ွာပါဘူး။ ေနာက္ေန႕မနက္မိုုးလင္းေတာ့ သူ႕အဖိုုး သြားတဲ့ လမ္းအတိုုင္းပဲ အိပ္ရာထဲမွာ တစ္ကိုုယ္လံုုးမည္းၿပီးေတာ့ ေသေနတာ ေတြ႕ရေတာ့ တာပါပဲ။ က်ဳပ္လည္း ဒီကိစၥကိုု သံသယ႐ွင္းခ်င္တာနဲ႕ ကိုုမင္းညိဳေတာ့ျဖင့္ ႐ွင္းႏိုုင္ ေလာက္ရဲ႕ လိုု႕ ယူဆၿပီးခင္ဗ်ားတိုု႕ကိုု ဒီအေရာက္ ဖိတ္ရတာပါပဲ။ ေခါင္တာကေတာ့ အားနာတယ္ဗ်ာ” ဟုု ႐ွည္လ်ားစြာ႐ွင္းျပေလ၏။

ကိုုမင္းညိဳ ႐ွင္းၿပီ

ကိုုမင္းညိဳလည္း အစမွ အဆံုုး ေခါင္းတစ္ၿငိမ့္ၿငိမ့္ႏွင့္နားေထာင္ရင္း အခ်ိဳ႕အခ်က္ကေလး မ်ားကိုု ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေမး၏။ သင္းအုုပ္ဆရာ ၀ီလ်ံလည္းေရာက္လာၿပီးထပ္မံ ႐ွင္းျပ၏။ ထိုု႕ေနာက္ ကိုုမင္းညိဳက “ကိုုင္း လာၾကဗ်ာ.. မက္သယူးရဲ႕ အိပ္ခန္းတိုု႕သစ္မဲပင္တိုု႕ သြားၾကည့္ၾကရေအာင္” ဟုု ဆိုုကာသစ္မဲပင္ၾကီး႐ွိရာသိုု႕ ထြက္ခဲ့ၾကေလသည္။ သစ္ပင္ၾကီးမွာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာခန္႕ပင္ ႐ွိၿပီျဖစ္ရာလြန္စြာအိုုမင္းၿပီး အကိုုင္းအခက္မ်ား ကိုုင္းက်ေနသည္ကိုု ေတြ႕ရ၏။ မက္သယူး၏ အိပ္ခန္းကိုုလည္း ၀င္ေရာက္ၾကည့္႐ႈရာ အမွန္ပင္ သစ္မဲပင္၏ အကိုုင္းတစ္ကိုုင္းမွာ ျပတင္းေပါက္နားေရာက္ေနၿပီး ခုုန္ကုူး၍ပင္ ရႏိုုင္သည့္ အေနအထားတြင္႐ွိ၏။

ကိုုမင္းညိဳက “ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္မိတာေတာ့ ျပႆနာက ဒီသစ္ပင္ပဲဗ်။ သစ္ပင္ထဲ ဘာေတြ႐ွိတယ္ မဆိုုႏိုုင္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတိုု႕ သေဘာတူရင္ျဖိဳၾကည့္ခ်င္တယ္” ဟုု ဆိုုရာ ရစ္ခ်တ္ ႏွင့္ ၀ီလ်ံတိုု႕က ခြင့္ျပဳသျဖင့္ သတၱိေကာင္းေကာင္း႐ြာသားေျခာက္ေယာက္ေလာက္ ၀ါးရင္းတုုတ္ ေတြနဲ႕ ၀ိုုင္းထားေပးဗ်ာ။ ေနာက္တစ္ဖြဲ႕က အကိုုင္းေတြကစ ခုုတ္။ ဘာပဲထြက္လာထြက္လာ ေဆာ္သာေဆာ္” ဟုု ဆိုုကာ သစ္မဲပင္ ႐ွင္းလင္းေရးကိုု စလုုပ္ေတာ့၏။ ေဘးကိုုင္းမ်ား အေတာ္အတန္႐ွင္းၿပီးေသာအခါပင္စည္ အထက္တြင္ အေခါင္းေပါက္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကီးတစ္ခုု ေပၚလာ၏။ သတၱိေကာင္းေသာ ကာလသားတစ္ဦးမွ သစ္ေခါင္းထဲသိုု႕ မီးတုုတ္ႏွင့္ထိုုးၿပီး ၾကည့္ရာမွ ေၾကာက္လန္႕တၾကား ေအာင္မယ္ေလးဗ် ဟုု ေအာ္ၿပီး သစ္ပင္ေပၚမွ ပက္လက္လန္ က်ေလေတာ့၏။ မီးတုုတ္မွာ သစ္ေခါင္းအတြင္းသိုု႕ က်သြားၿပီး သစ္မဲပင္ၾကီးမွာ မီးစြဲေလာင္ ေလေတာ့သည္။ က်န္ေသာ႐ြာသားမ်ားမွာ သစ္ပင္ၾကီး မီးေလာင္ေနသည္ကိုု ၾကည့္ေနရင္း “ထြက္လာၿပီ ထြက္လာၿပီ”ဟုု အလန္႕တၾကား ေအာ္ဟစ္ၾကေလ၏။ ကိုုမင္းညိဳက “႐ိုုက္ ႐ိုုက္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ႐ိုုက္” ဟုုသတိ ေပးမွ ၀ိုုင္း႐ိုုက္ၾကရာ လူ႕ဦးေခါင္းပမာဏခန္႕ ကိုုယ္လံုုး႐ွိၿပီး တစ္ကိုုယ္လံုုးမီးခိုုးေရာင္ အေမြးမ်ားဖံုုးအုုပ္လ်က္႐ွိသည့္ ေတာၾကီးပင့္ကူၾကီး ျဖစ္ေနသည္ကိုု အံ့ၾသစြာေတြ႕ၾကရ ေလေတာ့သည္။ “ေဟာ ေဟာ တစ္ေကာင္ ထြက္လာျပန္ၿပီ ေဆာ္ဟ ခ် ဟ” ႏွင့္ မီးေဘးမွ ထြက္လာၾကေသာပင့္ကူမ်ားမွာ ႐ြာသားမ်ား၏ တုုတ္ခ်က္ေအာက္တြင္ အသက္ေပ်ာက္ၾကရေလ၏။ ကၽြန္ဳပ္တိုု႕လည္းပင့္ကူ အေသေကာင္မ်ားကိုုပါ မီးထဲထည့္ ျပာခ် ပစ္လိုုက္ၾက၏။ မ်ားမၾကာမီ သစ္မဲပင္ၾကီး တစ္ပင္လံုုးလည္းျပာက်ၿပီး ေရမ်ား ျဖန္းၿပီး မီးၿငွိမ္းလိုုက္ၾကေလေတာ့သည္။ ျပာမ်ားအၾကားတြင္ လူ အ႐ိုုးဟုုယူဆႏိုုင္ေသာ အ႐ိုုးမ်ား၊ ဦးေခါင္း႐ိုုးႏွင့္ အ၀တ္စ အစုုတ္မ်ားကိုု ေတြ႕ၾကရေလရာ ဆာမက္သယူးတိုု႕ေခတ္က အေမဆိုုး ဆိုုေသာ စုုန္းအစြပ္စြဲခံ သနားစရာအဖြားအိုုၾကီး၏ အ႐ုုိးမ်ားျဖစ္ႏိုုင္ေၾကာင္း ကိုုမင္းညိဳက မွတ္ခ်က္ေပး၏။ သစ္ေခါင္းအတြင္းမွ ပင့္ကူတိုု႕သည္ ညအခ်ိန္တြင္ သစ္ကိုုင္းမွ တစ္ဆင့္အိပ္ခန္းတြင္းသုုိ႕ကူးလာၿပီး အိပ္ရာထဲမွ မက္သယူး ေျမးအဖိုုး၏ ေခါင္းကိုု ေဖာက္ကာ ဦးေႏွာက္ကိုုစုုပ္ယူစားသံုုးၿပီး ထိုုသစ္ကိုုင္းမွပင္ သစ္ေခါင္းတြင္းသိုု႕ ျပန္၀င္သြားၾကေၾကာင္း ေတာၾကီးပင့္ကူတိုု႕၏ သေဘာသဘာ၀ကိုု လည္း အားလံုုး သေဘာေပါက္ေအာင္ ႐ွင္းျပ၏။ အေမဆိုုး၏အေလာင္းကိုုလည္း ပင့္ကူၾကီးမ်ားကပင္ အသိုုက္ထဲသယ္ယူၿပီး စားေသာက္ ထားၾကဟန္ ႐ွိေၾကာင္းေျပာျပ၏။

သိုု႕ျဖင့္ နိဂံုုးခ်ဳပ္ရေသာ္..

အဖိုုး မက္သယူးတိုု႕ေခတ္က လက္သည္မေပၚဘဲထူးဆန္းစြာ ေသဆံုုးခဲ့ရသည့္ အေၾကာင္းရင္း သံသယတိုု႕သည္ ေျမး မက္သယူးေခတ္တြက္ သံသရာတစ္ပတ္လည္ၿပီးတိုုက္ဆိုုင္စြာ ေသပံုုေသနည္းတစ္ထပ္တည္းျဖင့္ တမလြန္သိုု႕သြားခဲ့ၾကရေသာ ေျမးအဖိုုးႏွစ္ဦး၏ ကံၾကမၼာကား အေမဆိုုး၏ က်ိန္စာေၾကာင့္ပင္ သစ္မဲပင္ သစ္ေခါင္းအတြင္း႐ွိ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ပင့္ကူသိုုက္ၾကီး၏ အစာျဖစ္ခဲ့ ၾကရ႐ွာသေလာ ဟုု ေတြးေနမိရင္း ဤ ၀တၳဳကိုု “လူစြန္႕စားမင္းညိဳႏွင့္ သံသယ သံသရာ” ဟုု အမည္ေပး ကင္ပြန္းတပ္လိုုက္ရေပေတာ့ သတည္း။ ။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>