တိမ္ေတာက္ခဲ့ေသာေနညိဳခ်ိန္

သိပ္မၾကာေသးပါ။ ၂၀၁၂ ေအာက္တိုုဘာ ၉ ရက္။ ၿပီးခဲ့သည့္အဂၤါေန႕။ ထိုုေန႕က မိုုးေတြ မည္းေနေအာင္ ႐ြာသည္။ ေန႕လည္ ၂နာရီခြဲေနၿပီ။ ၃နာရီမွာ ခ်ိန္းထားတာတစ္ခုု႐ွိသည္။  မေန႕က ကၽြန္ေတာ္၏ တာ၀န္ခ်ိန္အတြင္း ဖုုန္းျဖင့္ အကူအညီေတာင္းမႈတစ္ခုု ၀င္လာသည္။ အသက္ ၇၈ႏွစ္အဖိုုး Mr. Lim ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး Thye Hua Kwan Morale Society မွ ဆက္သြယ္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ကမၻာေပၚတြင္ သူ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ မိသားစုု၀င္အျဖစ္ က်န္ရစ္သည့္ ဇနီးသည္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုုခ်င္သည္ကိုု အကူအညီ ေပးႏိုုင္မလားဟုု ေမးလာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ရ႐ွိထားေသာ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားအရ သူ႕ဇနီးမွာ ဘိုုးဘြားရိပ္သာတစ္ခုုတြင္ ေနထိုုင္လ်က္႐ွိၿပီး မေတြ႕တာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ဘိုုးဘြားရိပ္သာ မွန္းလည္း မသိေပ။ Mr. Lim မွ သူ႕ဇနီး ဘယ္ဘယ္ဘိုုးဘြားရိပ္သာမွာ႐ွိေနသည္ကိုု စံုုစမ္းၿပီး သူ႕ကိုု လိုုက္ပိုု႕ေပးေစလိုုသည္။

လူမႈကူညီေရးလုုပ္ငန္းမ်ား ေစတနာ့၀န္ထမ္းေဆာင္႐ြက္ေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းကရင္န္ကိုု တစ္ဆင့္အကူအညီ ေတာင္းရသည္။  သူက ဘိုုးဘြားရိပ္သာမ်ားကိုု တစ္ခုုၿပီးတစ္ခုု ဆက္သြယ္စံုုစမ္းၿပီးသည့္ေနာက္  Thye Hua Kwan Morale Society (THKMS) Volunteer Management Manager ပက္ထရစ္ကိုု တိုုက္႐ိုုက္ျပန္လည္ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ေတြ႕ ၿပီျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ေနာက္ေန႕ ညေနတြင္ ေတြ႕ ခြင့္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊  ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ သူလည္းလိုုက္ပါ ကူညီေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္လိုုက္သည္။

ယခုု ေန႕လည္ ၂ နာရီခြဲၿပီ။ ေကာင္းကင္ၾကီးက မိႈင္းေနတုုန္း။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ မိုုးကလည္း ျခိမ္းလိုုက္ ေသးသည္။  သိုု႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ထြက္ခဲ့သည္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ခ်ိန္းထားသည့္ ၃ နာရီ အမီေရာက္ဖိုု႕လိုုအပ္ပါ သည္။ 

THKMS စင္တာသိုု႕ ၃ နာရီတိတိတြင္ေရာက္ပါသည္။  မန္ေနဂ်ာ ပက္ထရစ္က အဆင္သင့္ေစာင့္ေနသည္။  ကရင္န္လဲေရာက္ေနၿပီ။ မိုုးလည္းတိတ္ခဲ့ၿပီ။ ေကာင္းကင္မွာ လင္းစျပဳလာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ သံုုးေယာက္သား Mr. Lim ေနထိုုင္ရာ တိုုက္ခန္းသိုု႕ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ Mr. Lim ကိုုေတြ႕ရင္ လွမ္းေပါက္ၿပီး ေခၚဖိုု႕ စကၠဴလံုုးေလး ေတြလည္းယူခဲ့သည္။ ရယ္စရာေကာင္းခ်င္ေကာင္းေနေပမည္။ သူငယ္ျပန္ေနတာမဟုုတ္ပါ။ သိုု႕ေသာ္ Mr. Lim က တစ္ေယာက္တည္းေနၿပီး နားလည္း ႏွစ္ဖက္လံုုးမၾကားေတာ့ပါတဲ့။ မ်က္လံုုး တစ္ဖက္ကလည္း တိမ္ဖံုုးၿပီး မျမင္ရပါတဲ့။  ထိုု႕ေၾကာင့္ သူ႕ကိုု တိုုက္ခန္းအျပင္မွ ေခၚခ်င္လွ်င္ သူသတိထားမိေအာင္ စကၠဴလံုုးေလးေတြနဲ႕လွမ္းေပါက္ၿပီးေခၚရပါသည္တဲ့။

တိုုက္ခန္းမွာ ႐ိုုး႐ိုုးတိုုက္ခန္းတစ္ခုုသာျဖစ္ပါသည္။ ပရိေဘာဂအနည္းငယ္သာ႐ွိပါသည္။ အတြင္းမွ ပိန္ပိန္ ပါးပါး အဖိုုးတစ္ဦး တလႈပ္လႈပ္ထြက္လာသည္။ အဲဒါ Mr. Lim ပဲ ဟုု ခန္႕မွန္းရပါသည္။  ထူးထူးျခားျခား လက္တစ္ဖက္စီမွာ ေရာင္စံုုလက္ေကာက္ ေလးငါးေျခာက္ကြင္းစီေလာက္ ၀တ္ထားသည္။ ဆံပင္ကိုု ေနာက္မွာ ခ်ည္ထားၿပီး ေဘာင္းဘီတိုုႏွင့္ ျဖစ္သည္။  ငယ္ငယ္တုုန္းက အေတာ္ “ေဟာ့” ခဲ့မည့္ပံုုပဲဟုု စိတ္ထဲ မွတ္ခ်က္ခ်မိပါသည္။ သူတလႈပ္လႈပ္ လႈပ္တိုုင္း ဖန္လက္ေကာက္ ေက်ာက္စိမ္းလက္ေကာက္ေတြက တခၽြင္ခၽြင္။ သူလာေနေၾကာင္း အသံေပးတာလည္း ျဖစ္ႏိုုင္ပါသည္။

ပက္ထရစ္က စကၠဴလံုုးေလးႏွင့္ လွမ္းေပါက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ေရာက္ေနေၾကာင္း အသိေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လွမ္းေပါက္ၾကည့္သည္။ သူ႕ေျခေထာက္နားက်သြားေသာ္လည္း သူက အတြင္းကိုု ျပန္လွည့္၀င္သြားခ်ိန္ႏွင့္ တိုုက္ေနသည္။ “ဟာ..ကြာ..” ဟုု ေရ႐ြတ္ရင္း ၿပံဳးမိသည္။  အခန္းနီးခ်င္း အခ်ိဳ႕က မႏွစ္ၿမိဳ႕ဟန္ စူးစူးစမ္းစမ္းတံခါးဖြင့္ၾကည့္ၾကသည္။ အဖိုုးၾကီး ဒီတိုုက္ခန္းမွာေနတာကိုု အခန္းနီးခ်င္းမ်ားက သိပ္မၾကိဳက္ၾကေၾကာင္း၊ တိုုင္တန္းမႈအခ်ိဳ႕႐ွိေၾကာင္း အခန္းပိုုင္႐ွင္မွ ပက္ထရစ္ကိုု ေျပာဖူးသည္။ ဒီလိုုလူေတြအလယ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းအထီးက်န္ေန ေနသည့္ Mr. Lim ကိုု သနားေနမိသည္။ သက္ၾကီးသူအတြက္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ေယာက္႐ွိသင့္သည္။ သိုု႕ေသာ္ ယခုု ကၽြန္ေတာ္တိုု႕မွာ ဒါေတြကိုု ဂ႐ုုမစိုုက္အား။ Mr. Lim  ျမင္ဖိုု႕ သိဖိုု႕က ပိုုအေရးၾကီးေနသည္။

ဆယ့္ငါးမိနစ္ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကိဳးပမ္းၿပီးေနာက္ Mr. Lim ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ကိုု ေတြ႕သြားသည္။ ေပ်ာ္႐ႊင္သြား ဟန္ ၿပံဳးၿပံဳး႐ႊင္႐ႊင္ျဖင့္ တံခါးဖြင့္ေပးသည္။  ကရင္န္က စကၠဴေပၚမွာ ေဆာ့ဖ္ပင္ႏွင့္ အက်ိဳးအေၾကာင္းကိုု  ၾကီးၾကီးေရးျပသည္။ သူ႕မ်က္စိနားကပ္ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္ႏွင့္ သေဘာက်ေနသည္။ ထိုု႕ေနာက္ လက္၀ါးေလးကာ ကာ ခနဟုု ေျပာၿပီး အိပ္ခန္းထဲ၀င္သြားသည္။  ၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာ ၿပီးေနာက္ ျပန္ထြက္လာေတာ့ လက္စြပ္ေတြ ဆြဲၾကိဳးေတြႏွင့္ ျဖစ္လာသည္။  ဘယ္ဘက္လက္ေခ်ာင္း ၅ ေခ်ာင္းလံုုး လက္စြပ္ေတြ စြပ္ထားသည္။  ဆြဲၾကိဳးကလည္း ခ်ိန္းၾကိဳးအမိုုက္စား။ ငယ္ခ်စ္ကိုုေတြ႕ဖိုု႕ အျပတ္ “႐ႈိင္း” လာပံုုရသည္။ ကရင္မ္က မွတ္ပံုုတင္ ယူခဲ့ဖိုု႕ သတိေပးေတာ့ အထဲျပန္၀င္သြားၿပီး မွတ္ပံုုတင္၊ ခရက္ဒစ္ကတ္ႏွင့္ ဘဏ္စာအုုပ္ ႏွစ္အုုပ္ ယူလာကာ အကုုန္ယူထားလိုုက္ဟုု ေျပာၿပီး ကရင္န္ကိုု ေပးသည္။  သူ႕ကိုု အကူအညီေပးသည့္ caregiver မ်ားကိုု လံုုး၀ယံုုၾကည္ထားလိုုက္သည့္ပံုုမ်ိဳး။

ကၽြန္ေတာ္တိုု႕အားလံုုး ဘိုုးဘြားရိပ္သာကိုု ခ်ီတက္ ခဲ့ၾကသည္။  ဟိုုေရာက္ေတာ့ ကရင္န္က ႐ံုုးခန္း မွာ Mr. Lim ID ကတ္ကိုုျပၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာေတာ့ အဖြားၾကီး႐ွိရာ အထပ္၊ အခန္းႏွင့္ ကုုတင္နံပါတ္ကိုု ေပးလိုုက္သည္။ သူတိုု႕ ညႊန္း လိုုက္သည့္ အခန္းကိုုေရာက္ေတာ့ အဖြားၾကီးကိုု ကုုတင္ေပၚမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ေတြ႕ရသည္။  Mr. Lim က ကုုတင္ေဘးကိုု သြားၿပီး တိတ္တိတ္ ေလးရပ္ေနသည္။ အဖြားၾကီးထံမွ အံ့အားတသင့္ အာေမဍိတ္သံထြက္လာသည္အထိ ၿပံဳးၿပံဳးၾကီး ၾကည့္ေနသည္။ Mrs. Lim ခမ်ာ မေတြ႕ရတာ ၃ ႏွစ္႐ွိၿပီျဖစ္သည့္ သူ႕ေယာက္်ားကိုု ႐ုုတ္တရက္ ေတြ႕လိုုက္ရေတာ့ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား။ သိုု႕ေသာ္ စကားေျပာႏိုုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ အား မ႐ွိ႐ွာေတာ့။ ေျပာႏိုုင္သည့္တိုုင္ Mr. Lim က လည္း နားမၾကားေတာ့။ သိုု႕ေသာ္ သူတိုု႕ မ်က္လံုုးေတြကအခ်င္းခ်င္း စကားေတြေျပာ ေနၾကသည္။ “ သစ္ႏွစ္ပင္ အျမင္ေ၀းေသာ္လည္း၊ ညစ္ေထး ေျမဆီေအာက္မွာ အျမစ္ဖြာဖြာလိမ္ယွက္ လက္ခ်င္းဆက္လိုု႕ေနၾကသည္ ” ဆိုသည့္ ကဗ်ာေလးလိုု သူတိုု႕ခ်င္း သိုု၀ွက္ထားသည့္  နားလည္မႈကိုု ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ လိုုက္လိုု႕မမီႏိုုင္ပါေပ။ သူနာျပဳဆရာမတစ္ဦးက ထိုုင္ခံုု တစ္လံုုး ယူလာေပးၿပီး ကရင္န္က ထိုုင္ရန္ စာေရးျပေတာ့ Mr. Lim က အသာအယာ ထိုုင္ခ်လိုုက္သည္။  သူတိုု႕ႏွစ္ဦး တည္း လြတ္လပ္စြာေတြ႔ဆံုုႏိုုင္ရန္ကၽြန္ေတာ္တိုု႕အားလံုုး အျပင္ထြက္လာခဲ့ၾကပါသည္။

သူတိုု႕ကိုု ေစာင့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တိုု႕စကားလက္ဆံုုက်ခဲ့သည္။ ကရင္မ္မွာ ေဟာင္ေကာင္မွ ဘြဲ႕ရခဲ့တာ မၾကာေသး။ ယခုုအလုုပ္မွာ ဘြဲ႕ရၿပီးေနာက္ ပထမဆံုုးအလုုပ္ျဖစ္သည္။ လူၾကိဳက္နည္းသည့္ Social Worker အလုုပ္ကိုု ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည့္ ကရင္န္ကိုု ေလးစားမိသည္။ ၾကင္နာတတ္ေသာ ႏွလံုုးသား႐ွိသည့္ မိန္းမေခ်ာ တစ္ဦးပါေပ။ လြန္ခဲ့ေသာ ၃ႏွစ္ကတည္းက Mrs Lim မွာ ေခ်ာ္လဲၿပီးေနာက္ ျပဳစုုမည့္သူမ႐ွိ၍ ဘိုုးဘြားရိပ္သာသိုု႕ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ထိုုစဥ္ ကတည္းက Mr. Lim ႏွင့္ ျပန္မေတြ႕ရေတာ့ေၾကာင္း ကရင္န္က ေျပာျပသည္။  ဧည့္ခ်ိန္ကုုန္ခါနီးၿပီမိုု႕ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ အခန္းထဲ ျပန္၀င္ခဲ့ၾကသည္။ Mr. and Mrs Lim ကို ဓာတ္ပုံတစ္ခ်ိဳ႕႐ိုုက္ယူခဲ့သည္။ သူတိုု႕အေၾကာင္း ေရးဦးမွဟုု ထိုုစဥ္ကတည္းက ဆံုုးျဖတ္ခဲ့သည္။ 

ဧည့္ခ်ိန္က ကုုန္ခဲ့ၿပီ။  ကရင္န္က Mr Lim ကိုု ျပန္ခ်ိန္တန္ၿပီ ဟုု စာေရးျပသည္။  Mr. Lim က အသာအယာ ထရပ္ၿပီး သူ႕ဇနီးဦးေခါင္းကိုု ပြတ္၍ ျပန္ေတာ့မည့္အေၾကာင္းႏႈတ္ဆက္ၿပီး တာ့တာ ျပသည္။ Mrs Lim က ကုုတင္ေပၚမွ မ်က္စိတစ္ဆံုုးၾကည့္ရင္းေနရစ္ခဲ့႐ွာသည္။  Mr. Lim  ကိုု အိမ္ျပန္ပိုု႕သည့္ခရီးကား တိတ္ဆိတ္ စြာ။  ပက္ထရစ္ႏွင့္ ကရင္န္တိုု႕လိုုလူမ်ားအဖိုု႕ေတာ့ သည္လိုုကိစၥေတြသည္ ေန႕တဓူ၀ၾကံဳေနက်ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ ေပမည္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖိုု႕ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ရင္ကိုု ထိ ေနသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ၾကည္ႏူးေနမိသည္။  ေဘးဘီကိုုၾကည့္မိေတာ့ အရာအားလံုုး ထူးျခားစြာ ေတာက္ပေနသလိုုလိုု။  Mr. Lim ကို တိုုက္ခန္းျပန္ပိုု႔ခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တိုု႕သံုုးဦး ခြဲခြာခဲ့ၾကသည္။  ကၽြန္ေတာ္က ႐ံုုးကိုုျပန္မည္။ ပက္ထရစ္ကလည္း သူ႕ THKMS စင္တာသိုု႕ ျပန္မည္။ ကရင္န္က တျခားသြားစရာ႐ွိသည္။  ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ Mr. & Mrs. Lim တိုု႕ရဲ႕  တိမ္ေတာက္ခဲ့ေသာ ေနညိဳခ်ိန္ေန႕ေလးတစ္ေန႕အေၾကာင္း ထိထိ႐ွရွ ျဖစ္ေနသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ လူေပါင္းစံုုႏွင့္ ေတြ႕ဖူးသည္။ ေဖာက္သည္ေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ လုုပ္ေဖာ္ ကိုုင္ဘက္ေတြ၊ အထက္လူၾကီးေတြ၊ အလုုပ္သမားေတြ၊ လူဆိုုးေတြ၊ ဘာသာေရးလိုုက္စားသူေတြ၊ အားကစားသမားေတြ စံုုလိုု႕။  လူတိုုင္းလူတိုုင္း တူညီမႈတစ္ခုုမွာ သူမ်ားအတြက္ထက္ ကိုုယ့္အတြက္ကိုုယ္ အရင္ၾကည့္ၾကျခင္းပဲျဖစ္သည္။  ပိုုက္ဆံရရင္ အပန္းေျဖခရီးထြက္ဖိုု႕၊ အ၀တ္အစား၀ယ္ဖိုု႕၊ ဖိနပ္၀ယ္ဖိုု႕၊ လက္ပတ္နာရီအသစ္၀ယ္ဖိုု႕၊ ခါးပတ္တိုု႕ ႐ံုုးတက္ရင္ကိုုင္ဖို႕အိတ္အသစ္တိုု႕ စသည္ စသည္ျဖင့္ မဆံုုးႏိုုင္ေသာ “ဖိုု႕”မ်ားၾကားတြင္ ရတဲ့ ပိုုက္ဆံေတြ မေလာက္မင ျဖစ္ေနက်။  ေနာက္တစ္ခါပိုုက္ဆံရရင္ စမတ္ဖုုန္း၀ယ္မည္ ဟုု စိတ္ကူးေလးကိုု ေနာက္ဆုုတ္လိုုက္ၿပီး လိုုအပ္ေနသူေတြအတြက္ ဘာလုုပ္ေပးရင္ေကာင္းမလဲ ဆိုုသည့္ အေတြးေလးတစ္ခုု ထူးထူးဆန္းဆန္း၀င္လာသည္။ ေန႕ ဖို႕ ရၿပီးသည့္တိုုင္ ည စာ မေသခ်ာေသးေသာသူေတြ၊ တစ္ထည္စိုုလိုု႕မွ တစ္ထည္လဲစရာမရွိလိုု႕  ၁၀ေဒၚလာဖိုုး ၃ ထည္တန္ တီ႐ွပ္၀ယ္ဖိုု႕ အေသအလဲ ေငြစုု ေနရသူ ေတြ အမ်ားၾကီး႐ွိေနေသးသည္မဟုုတ္လား။  မေတာ္တဆ ေခ်ာ္လဲက်လိုု႕မွ အိမ္ကိုု Taxi  ငွားမျပန္ႏိုုင္၍ ေနာက္ဆံုုး ဘတ္စ္ကားကိုု နာက်င္မႈေတြနဲ႕ ေစာင့္ဆိုုင္းေနရသူေတြကိုုလည္းေတြ႕ဖူးသည္။ Mr. Lim တိုု႕လုုိ ၃ ႏွစ္ ကဲြကြာေနသည့္ဇနီးကိုု ျပန္လည္ဆံုုေတြ႕ေရးဆိုုသည့္ တစ္ခုုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ အသက္႐ွင္ေနေသာ သက္ၾကီးသူမ်ားလည္း အမ်ားၾကီး႐ွိေနေပမည္။  ယခုု  Mr. Lim ၏ ဆႏၵ ျပည့္၀ေရးမွာ တစ္တပ္တစ္အား ပါ၀င္ခြင့္ရလိုုက္သည့္အတြက္လည္း ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ဂုုဏ္ယူမိပါသည္။

႐ံုုးသိုု႕ ျပန္သည့္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။  ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း ၾကည့္မိ သည္။ ကေလးေတြကိုု ေအာ္ေငါက္ေနသည့္မေအေတြ၊ အသစ္၀ယ္လာသည့္ အကၤ်ီကိုု ျဖန္႕ျပရင္း ၾကြားေန သည့္ ေစ်း၀ယ္သူေတြ၊ ဟိုုမွ သည္မွ လမ္းေပၚမွာ သုုတ္သုုတ္ေလွ်ာက္ေနသည့္ ၿမိဳ႕ျပလူငယ္ပညာ႐ွင္ Yuppies ေတြ၊ Ichiban Sushi ဆိုုင္မွာ ညစာအတြက္ တန္းစီရတာၾကာလိုု႕  ၾကားျဖတ္ေနသည့္ တစ္ကိုုယ္ေကာင္းသမားေတြ စသည္ စသည္ျဖင့္ ကိုုယ္သာလွ်င္ ဦးစားေပးအဆင့္တစ္ေတြခ်ည္းသာ ေတြ႕ေနရသည္။  ကိုုယ့္ထက္ဆိုုးသည့္သူေတြ ကိုုယ့္အနားမွာ ႐ွိေနတာကိုု သတိထားမိၾကပါရဲ႕လား။ လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားဖိုု႕ ႏိုုးၾကားၾကပါစိုု႕လား။ ကိုုယ့္ဖိုု႕ ထဲက နည္းနည္းဖဲ့ၿပီး သူ႕အတြက္ေပးလိုုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ ကမၻာေျမၾကီး ပိုုလွသြားမယ္လိုု႕ကၽြန္ေတာ္ယံုုၾကည္မိပါေၾကာင္း။

(အထက္ပါအေၾကာင္းအရာေလးဟာ  စာဖတ္သူအတြက္ေတာ့ ထူးခ်င္မွထူးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သိပ္ကိုု အဓိပၺာယ္႐ွိတဲ့ လူမႈေရးကူညီမႈတစ္ခုုပါပဲ။  “သက္ၾကီး႐ြယ္အိုုဘ၀ကိုု စိုုျပည္ေစဖိုု႕ ၾကိဳးပမ္းစိုု႕” ဆိုုတဲ့ ေဆာင္ပုုဒ္ေလးလည္း ႐ွိသမဟုုတ္လား။)

ဒီအေၾကာင္းကိုု ကၽြန္ေတာ့္ဆီပိုု႔ေပးလိုုက္တဲ့  International SOS Singapore က သူငယ္ခ်င္း Leanna Jazz ကိုုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

One thought on “တိမ္ေတာက္ခဲ့ေသာေနညိဳခ်ိန္”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>