မရွိခဏ

ေႁမြႀကီးလို႔သာ နဂါးျဖစ္လာတာ
ေထာင္ျပစရာ အေမာက္ကမရွိဘူး။

လက္ဖဝါးမို႔သာ အေရးအေၾကာင္းပါလာ
မာန္တက္စရာ ထီးရိုးမရွိဘူး။

ကိုယ္စီခတ္ကြင္းျပင္ ျမစ္ထဲေတာ့ဝင္လာၾကတာပဲ
ေရတံခြန္ႀကီး ဘြားကနဲျမင္ေတာ့မွ
အစုန္သမားက လန္႔ေအာ္
အဆန္သမားက ဆက္မေလွာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ႏွစ္ကူးလို႔သာ ဂဏန္းႀကီးလာတာ
တကယ္ျပစရာ အသက္လဲမရွိဘူး။

လႈပ္ရွားေနလို႔သာ ဘဝလို႔ေခၚတာ
ေဖၚျပစရာ အဓိပၸာယ္လည္းမရွိဘူး။

မင္းကိုႏိုင္
စစ္ေတြေထာင္တြင္းစပ္ ကဗ်ာ

source: http://suuchitthu.blogspot.com/2010/10/blog-post_18.html

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>