“ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္”

“ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္” ဟူသည့္ ေဝါဟာရကုိ ျမန္မာစကားတြင္ မၾကာခဏ သုံးစြဲၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။

ဤေဝါဟာရသည္ ေရငန္ပုိင္ရွင္ ဦးရွင္ႀကီး(ေမာင္ရွင္)၏ ဘဝဇာတ္လမ္းက ဆင္းသက္လာသည္ဟု ယူဆဖြယ္ရွိသည္။ ဇာတ္လမ္းကုိ လုိသေလာက္သာ အတုိခ်ဳံးေျပာရေသာ္ မိန္းမလွကၽြန္းတြင္ သြားေရာက္ကာ ထင္းခုတ္ၾကေသာ ေမာင္ရွင္တုိ႔၏ ေလွကုိ ထုိကၽြန္းတြင္ရွိေသာ နတ္သမီးကေလးမ်ားက ေမာင္ရွင္၏ ေစာင္းသံ၌ သာယာၿငိတြယ္သြားမိသည့္အေလ်ာက္ အျပန္ခရီးတြင္ ေလွမထြက္ႏုိင္ေအာင္ ဆြဲထားၾကသည္ဆုိ၏။ ထုိအခါ ေလွသူႀကီးက မည္သူ၏ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်မႈေၾကာင့္ ေလွမထြက္ႏုိင္ရသနည္းဟု မဲခ်ရွာေဖြလုိက္ေသာအခါ ကံဆုိးသူမွာ ေမာင္ရွင္ျဖစ္ေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလွသားမ်ားသည္ ေမာင္ရွင္ကုိ ေရတြင္ ခ်ရစ္ကာ ေလွထြက္သြားၾကသည္။ ဇာတ္လမ္းအဆုံးတြင္ နတ္သမီးေလးမ်ားက ေမာင္ရွင္အား ေပြ႕ယူကာ ကၽြန္းေပၚသုိ႔ ေခၚေဆာင္သြားၾကသည့္အတြက္ ေမာင္ရွင္သည္ အရွင္လတ္လတ္ နတ္ျဖစ္သြားသည္ဟု အဆုိရွိသည္။ (ဤ အတၳဳပၸတၱိ အက်ဥ္းအတြက္ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ေမာင္သန္းေဆြ(ထားဝယ္)၏ “ျပည္လွေဖႏွင့္ေစာင္းေတာ္ရွင္” ေဆာင္းပါးကုိ ကုိးကားပါသည္။)

ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္ဆုိေသာ စကားအတုိင္း ကံဆုိးသျဖင့္ ေရတြင္ အခ်ခံရဖုိ႔ (ေရထဲပစ္ခ်ခံရဖုိ႔) မဲက်သည္။ သုိ႔ေသာ္ အရွင္လတ္လတ္ နတ္ျဖစ္သြားျခင္း၊ နတ္သမီးေတြအၾကားတြင္ “မေခ်ာတသုိက္ႏွင့္ကုိယ္တေယာက္” ျဖစ္ခြင့္ရျခင္းတုိ႔ကုိ ေထာက္ေသာ္ အမွန္တကယ္ ကံဆုိးသည္ေလာ၊ ကံထူးသည္ေလာ ေျပာရေတာ့ခက္သည္။

ရွိေစေတာ့။ ဤေဆာင္းပါးတြင္ ေဆြးေႏြးလုိေသာအခ်က္မွာ လူအမ်ားအက်ဳိးအတြက္ တစုံတေယာက္၏ အသက္အား စေတးသည့္ (ယဇ္ပူေဇာ္သည့္) အခ်က္ကုိ ျဖစ္သည္။ ေမာင္ရွင္၏ အျဖစ္မွာ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်ကာ မဲေပါက္သျဖင့္ ေရခ်ခံရသည္။ ထုိ႔အတြက္ သူ႕သေဘာႏွင့္သူ လုိလုိလားလား ေဗာ္လံတီယာ(volunteer)လုပ္ကာ ေရခ်ခံသည္ဟု မဆုိႏုိင္။ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ ေမာင္ရွင္၏ အသက္အား သူ႕ဆႏၵ မပါဘဲ အတင္းစြန္႔ခုိင္းသည္ဆုိလွ်င္ ထုိလုပ္ရပ္သည္ တရားမွ်တေသာလုပ္ရပ္ မျဖစ္ႏုိင္ ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်န္သူမ်ားကဲ့သုိ႔ တန္းတူညီမွ် အသက္ရွင္ပုိင္ခြင့္ကုိ ေမာင္ရွင္တေယာက္ မခံစားရေတာ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ မဲမႏႈိက္ဘဲ ေလွသူႀကီးက အာဏာသုံးကာ ေမာင္ရွင္အား ေရြးခ်ယ္လုိက္လွ်င္ ဤလုပ္ရပ္သည္ ပုိဆုိးေပသည္။

အလားတူပင္ ေမာင္ရွင္၏ ဇာတ္လမ္းႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ဳိးမ်ားလည္း လူ႕သမုိင္းတြင္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးေလသည္။ ေရွးအခါက ႀကီးမားေသာ ေရာဂါ ကပ္ဆုိးႀကီးမ်ား၊ အစာေရစာ ငတ္မႈေခါင္းပါးမႈႀကီးမ်ား က်ေရာက္လာေသာအခါ (သုိ႔မဟုတ္) ငလွ်င္၊ မီးေတာင္၊ မုန္တုိင္းစသည့္ သဘာဝေဘးအႏၱရာယ္ႀကီးမ်ား ႀကဳံေတြ႕လာေသာအခါ ထုိေဘးအႏၱရာယ္တုိ႔ ျဖစ္ပြားရသည့္ အေၾကာင္းရင္းကုိ လူသားတုိ႔ ေကာင္းမြန္စြာ သေဘာမေပါက္ႏုိင္ၾကေသးသည့္အေလ်ာက္ နတ္ဘုရားတုိ႔၏ အမ်က္ေဒါသေၾကာင့္ျဖစ္ရသည္ဟုသာ ေကာက္ခ်က္ဆြဲၾကသည္။ ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ နတ္ဘုရားတုိ႔၏ အမ်က္ေဒါသ ေျပရာေျပေၾကာင္းအတြက္ လူအခ်ဳိ႕၏ အသက္အား သတ္ျဖတ္ကာ ယဇ္ပူေဇာ္ပသသည့္ လုပ္ရပ္မ်ားကုိျပဳလုပ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း သမုိင္းအေထာက္အထားမ်ားအရ သိရွိရသည္။

ယေန႔ အသိပညာႏွင့္ သိပၸံပညာထြန္းကားလာေသာ ေခတ္တြင္ ထုိေဘးအႏၱရာယ္အသြယ္သြယ္တုိ႔ ျဖစ္ပြားရေသာ အေၾကာင္းရင္းခံကုိ ေသခ်ာက်နစြာ သိလာၾကၿပီးသည့္ေနာက္ကား ထုိသုိ႔ အဓိပၸါယ္မရွိေသာ ယဇ္ပူေဇာ္ပသမႈမ်ဳိးမွာ ကမၻာ့ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၌ တိမ္ေကာသြားေလသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိသုိ႔ ယဇ္ပူေဇာ္သည့္ အယူအဆသည္ လုံးဝ ပေပ်ာက္သြားသည္ကား မဟုတ္ေခ်။ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္က်င့္သုံးဆဲျဖစ္ၿပီး အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္မူ အျခားအသြင္တမ်ဳိးအေနျဖင့္ ျပန္လည္ ေပၚေပါက္လာသည္။

“လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအက်ဳိးအတြက္၊ လူအမ်ားအက်ဳိးအတြက္ လူတေယာက္၏ ရပုိင္ခြင့္ အခြင့္အေရးကုိ စေတးရမည္” ဆုိသည့္ မွားယြင္းေသာ အယူအဆတရပ္သည္လည္း အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံအခ်ဳိ႕တြင္ အျမစ္တြယ္လာသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။

ဤေနရာတြင္ စေတးျခင္း (သုိ႔မဟုတ္) ေပးဆပ္ျခင္း (သုိ႔မဟုတ္) စြန္႔လႊတ္ျခင္း အေၾကာင္းကုိ ေရွးဦးစြာ ရွင္းလင္းရန္လုိအပ္သည္။ လူတေယာက္သည္ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ မိမိအက်ဳိးကုိ မိမိသေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ စြန္႔လြႊတ္ျခင္း၊ ေပးဆပ္ျခင္း၊ စေတးျခင္းျဖစ္ပါက ထုိလုပ္ရပ္သည္ အင္မတန္ မြန္ျမတ္သည့္အလုပ္ျဖစ္သည္။ သူေတာ္စင္၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား၏ က်င့္စဥ္ျဖစ္သည္။ ထုိလုပ္ရပ္မ်ဳိးကုိ ခ်ီးက်ဴးထုိက္သည္။ ေက်းဇူးတင္ထုိက္သည္။

သုိ႔ေသာ္ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ေခါင္းစဥ္တပ္ကာ တစုံတေယာက္ကုိ ကာယကံရွင္၏ သေဘာဆႏၵမပါဘဲ အျခားသူမ်ားက ဖိအားေပး၍ စြန္႔လႊတ္ခုိင္းျခင္းျဖစ္ပါက ထုိအျပဳအမူသည္ တရားမွ်တမႈမရွိေသာ၊ အက်ည္းတန္ေသာ၊ ခ်ဳပ္ျခယ္ကန္႔သတ္ေသာ၊ အင္အားသုံးအႏုိင္က်င့္သည့္ အဓမၼလုပ္ရပ္သာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ ယဇ္ပူေဇာ္ေသာ လုပ္ရပ္ႏွင့္ ဘာမွ်မျခားေတာ့ေခ်။ ထုိလုပ္ရပ္မ်ဳိးကုိ ႐ႈတ္ခ်ထုိက္သည္။ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ထုိက္သည္။

ျဖစ္သင့္သည္မွာ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ အမ်ားစုဆႏၵႏွင့္အညီ ဆုံးျဖတ္လုပ္ကုိင္ၾကရမည္မွန္ေသာ္လည္း တဖက္တြင္ လူတဦးတေယာက္ခ်င္း၏ အေျခခံ အခြင့္အေရးမ်ား၊ လူနည္းစု၏ တူညီေသာ အေျခခံရပုိင္ခြင့္မ်ားကုိ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ရမည္။ လူတေယာက္၏ အခြင့္အေရးအား ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရသည္ကုိ ျမင္လွ်င္ မိမိႏွင့္ မဆုိင္သလုိ မေနသင့္။ လူအမ်ားစုက ဝင္ေရာက္ ခုခံ ကာကြယ္ေပးရမည္ျဖစ္သည္။ မိမိႏွင့္ မဆုိင္သလုိ ၿငိမ္ေနလုိက္ပါက တခ်ိန္တြင္ မိမိသည္လည္း ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္ ျဖစ္လာႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

ဦးဝင္းတင္၏ “ဘာလဲဟဲ့ လူ႕ငရဲ” အမည္ရွိ စာအုပ္ထဲတြင္ တေနရာ၌ သူတုိ႔၏ ေထာင္တြင္းအစာငတ္ခံတုိက္ပြဲအေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပထားသည္။
ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးျဖစ္သူ ကုိဗလႀကီးအား သံေျခက်ဥ္းခတ္သျဖင့္ သူတုိ႔ တတုိက္လုံး (တုိက္-၃)က အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပၾကသည္။
ဦးဝင္းတင္ကုိ ေခါင္းစြပ္(မ်က္ႏွာဖုံးေသာ ေခါင္းစြပ္)ကုိ စြပ္ၿပီး ေထာင္စစ္ေၾကာေရးအခန္းကုိ ေခၚသြားသည္။
ထုိအခန္းတြင္ ဦးဝင္းတင္ကုိ တြဲဖက္ေထာင္ပုိင္ ဦးလူလွက စစ္ေမးသည္။ ဦးဝင္းတင္ အေရးအသားမူရင္းအတုိင္း ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပရလွ်င္…

…ဦးလူလွက ကရင္လူမ်ဳိး။ စကားေျပာျငင္သာတယ္။ ေမးခြန္းမ်ဳိးစုံေမးတယ္။ ေခ်ာက္လုံးေခ်ာ့လုံးေတြ အမ်ားႀကီးေျပာတယ္။

“ သူ႕သံေျခက်ဥ္းနဲ႔ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ”
ေနာင္က်ရင္ သူ႕သံေျခက်ဥ္းက က်ဳပ္ေျခေထာက္ကုိ လာစြပ္မွာေပါ႔ဗ်

ဦးလူလွက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေခါင္းခါတယ္။…..

ဦးဝင္းတင္၏ အယူအဆမွာ အင္မတန္ မွန္ကန္လွေပသည္။ အဆုိပါႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား၏ အခြင့္အေရးအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္ေပးျခင္းသည္ အျခားႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံး၏ အခြင့္အေရးကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းလည္း ျဖစ္ေပသည္။ အကယ္၍သာ မဆုိင္သလုိၿငိမ္ေနလုိက္ၾကပါက တခ်ိန္တြင္ ထုိသံေျခက်ဥ္းသည္ မည္သည့္ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား၏ ေျခေထာက္ကုိမဆုိ လာစြပ္ႏုိင္ေပသည္။

ထုိသုိ႔ ကုိယ္ႏွင့္မဆုိင္သလုိ မေနသင့္ပုံႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဂ်ာမန္သင္းအုပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီး Martin Niemöller ေရးသားခဲ့ေသာ ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ မူရင္းအတုိင္း ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္။ Martin Niemöller သည္ နာဇီတုိ႔၏ ဖမ္းဆီးမႈကို ခံရၿပီး အက်ဥ္းစခန္းတြင္ ၁၉၃၇ မွ ၁၉၄၅ အထိ အဖမ္းဆီးခံခဲ့ရသူျဖစ္ပါသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္မတုိင္မီက နာဇီမ်ားအာဏာရလာၿပီးေနာက္ သူတုိ႔ႏွင့္ အျမင္မတူသူမ်ားကုိ တဖြဲ႕ၿပီးတဖြဲ႕ စတင္ ပစ္မွတ္ထားကာ ေခ်မႈန္းလာေသာအခါ ဂ်ာမဏီရွိ ပညာတတ္အမ်ားစုက ထုိကိစၥအေပၚ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္သည့္အတုိင္း ဘာတခုမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ေဆာင္ၾကပုံကုိ ရည္ၫႊန္းေရးဖြဲ႕ခဲ့သည့္ ကဗ်ာဟု အဆုိရွိပါသည္။

“THEY CAME FIRST for the Communists,
and I didn’t speak up because I wasn’t a Communist.

THEN THEY CAME for the Jews,
and I didn’t speak up because I wasn’t a Jew.

THEN THEY CAME for the trade unionists,
and I didn’t speak up because I wasn’t a trade unionist.

THEN THEY CAME for me
and by that time no one was left to speak up.”

လူတုိင္း တခ်ိန္မဟုတ္ တခ်ိန္တြင္ ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္၏ အျဖစ္မ်ဳိး မႀကဳံေတြ႕ၾကဖုိ႔ ဆုိရန္မွာ လူတဦးတေယာက္ခ်င္း၏ အခြင့္အေရးကုိ ေလးစားကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ႏွင့္ သူတပါးအခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရျခင္းကုိ ျမင္ေတြ႕ရပါက ကုိယ့္အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရသလုိပင္ ကူညီခုခံကာကြယ္ေပးရန္ျဖစ္ပါသည္။

ကိုေပါ
http://kopaw07.blogspot.com/2010/04/blog-post_24.html

ဒီ post ကို ကိုေပါ (ပိေတာက္ရိပ္)မွ ကူးယူထားတာပါ။
ဒီစာကို ဖတ္ရင္း ၿမန္မာၿပည္ရွိလူမ်ား ေၿပာေလ့ရွိေသာ “သူမ်ားၿဖစ္တာ ၊ ကိုယ္နဲ ့ဘာဆုိင္လုိ ့ လဲ။ ကုိယ့္ထမင္းကိုယ္ရွာစားေနရတာ – သူမ်ားကိစၥ မပါနုိင္ေပါင္” – ဆုိေသာ စကားကို ၾကားေယာင္မိပါသည္။

တဆက္တည္း ဦး၀င္းတင္ ရဲ့  “ဘာလဲဟဲ့ လူ႕ငရဲ” အမည္ရွိ စာအုပ္ထဲက

“ သူ႕သံေျခက်ဥ္းနဲ႔ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ”
“ေနာင္က်ရင္ သူ႕သံေျခက်ဥ္းက က်ဳပ္ေျခေထာက္ကုိ လာစြပ္မွာေပါ႔ဗ်”

စကားကိုလည္း ထပ္ေလာင္းၾကားေယာင္မိပါသည္။

ကံၾကမၼာသည္ ရပ္တန္ ့မေနပါ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ ့သည္လည္း ဒီေနရာမွာ ရပ္တန္ ့မေနနုိင္ပါ။
သူတို ့သည္လည္း ဒီေနရာမွာ ရပ္တန္ ့မေနနိုင္ပါ။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>