အလွမပ်က္ေသာျမင္း႐ုပ္ကေလး

ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ပန္းပုထုေသာ ဘဘႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးပါသည္။  ဘဘေအာင္ ဟု ကြၽန္ေတာ္ကေခၚပါသည္။ ဘဘေအာင္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ျမင္း႐ုပ္ကေလးတစ္ခု ထုေပးမယ္ဟု ေျပာသည္။  သစ္သားကို ပံုၾကမ္းေဖာ္သည့္အခ်ိန္မွစ၍ ေန႕စဥ္ ကြၽန္ေတာ္သြားၾကည့္သည္။ ျမင္း႐ုပ္ကေလးကို လိုခ်င္လွၿပီ ျဖစ္သည္။ ျမင္း႐ုပ္ကေလးထုေနရင္းမွ ဘဘေအာင္က နံရံကပ္စင္ေပၚမွာတင္ထားေသာ အ႐ုပ္ကေလးမ်ားကို ယူျပသည္။  ယမင္း႐ုပ္ကေလးကို ထုတ္ျပၿပီး လွသလား ဟုေမးသည္။ လွပါတယ္ဘဘႀကီး ဟု  စိတ္ထဲ႐ွိတဲ့အတိုင္း ေျဖပါသည္။  ၿပီးေတာ့ ဘီလူး႐ုပ္ ထုတ္ျပသည္။  ဒါေကာ လို႕ေမးေတာ့ ဒါေတာ့မလွပါဘူး ဘဘႀကီး ေၾကာက္စရာေတာင္ေကာင္းပါ ေသးတယ္ ဟု ျပန္ေျဖမိပါသည္။ ဘဘေအာင္က ယမင္း႐ုပ္ေရာ ဘီလူး႐ုပ္ေရာ သစ္သားတစ္မ်ိဳးထဲကိုထုထားတာပဲကြယ့္၊ ဒါေပမယ့္ အျမင္က်ေတာ့ကြာတယ္။  ယမင္း႐ုပ္က ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။  ဘီလူး႐ုပ္က ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ လူေတြလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ လူခ်င္းတူေပမယ့္ လိမၼာတဲ့လူနဲ႕ မိုက္တဲ့လူကြာတယ္။  စိတ္လွတဲ့သူနဲ႕ စိတ္မလွတဲ့သူကြာတယ္ ဟု လူတို႕၏ အက်င့္စ႐ိုက္မ်ား ကြာျခားမႈကို ႐ွင္းျပပါသည္။  စိတ္လွတဲ့သူဆိုတာ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ သူမ်ားအက်ိဳး ပ်က္စီးေအာင္ မလုပ္ဘူး။ ကိုယ္လဲအက်ိဳးမ႐ွိ၊ သူမ်ားလည္းအက်ိဳးမ႐ွိတဲ့အလုပ္မ်ိဳးဆို ပိုၿပီးမလုပ္ဘူး။  စိတ္မလွတဲ့ သူေတြကေတာ့ ကိုယ္က်ိဳးလဲမ႐ွိ၊ သူမ်ားအက်ိဳးလည္းပ်က္စီးတဲ့ကိစၥမ်ိဳးေတြလုပ္တယ္။  ကိုယ္က်ိဳး အတြက္ သူမ်ားအက်ိဳးပ်က္စီး ထိခိုက္ေအာင္ဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာင္လုပ္တတ္ၾကေသးတယ္ ဟု ထပ္ၿပီးေျပာျပ ပါသည္။  ငါ့ေျမး တစ္သက္လံုး မွတ္ထား၊ ကိုယ့္စိတ္ကို အလွမပ်က္ေစနဲ႕။  စိတ္လွတဲ့သူျဖစ္ပါေစ ဟု ဆံုးမပါသည္။  သည္လိုႏွင့္ လည္ဆံေမြးဖားလ်ား၊ အျမီးေလးတဖြားဖြား၊  ကိုယ္ေနကိုယ္ဟန္ ၾကြားၾကြား လ်ားလ်ားႏွင့္ လႊားကနဲ ခုန္ေပါက္ ေျပးေတာ့မယ့္ပံုေပၚေနတဲ့ ျမင္း႐ုပ္ကေလးတစ္႐ုပ္ ကြၽန္ေတာ္ရ႐ွိခဲ့ပါ ေတာ့သည္။
ျမင္း႐ုပ္ကေလးကို ကြၽန္ေတာ္သိပ္ႀကိဳက္ပါသည္။  ညအိပ္ရင္ေတာင္ အိပ္ရာထဲထားအိပ္ပါသည္။ ျမင္း႐ုပ္ကေလးနဲ႕ ကစားရတာကို ကိုယ္ေပ်ာ္သလို သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ဖိုးေဇာ္ကို ေခၚၿပီးအတူတူကစားၾကပါသည္။  ကြၽန္ေတာ္တို႕ သိပ္ေပ်ာ္ၾကပါသည္။
သည္လိုႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ႐ွင္ျပဳေပးေတာ့မည့္အခ်ိန္သို႕ေရာက္လာပါသည္။  ႐ွင္သာမေဏ ျဖစ္ေတာ့ ျမင္း႐ုပ္နဲ႕ ကစားလို႕မရေတာ့ဘူး လူထြက္မွ ကစား ဟု အေမကေျပာသျဖင့္ ဖိုးေဇာ္ကို အေသအခ်ာအပ္ထား လိုက္ရပါသည္။ ဖိုးေဇာ္နဲ႕က တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္သိၾကသူေတြမို႕ ငါလူထြက္ေတာ့ ငါ့ျပန္ေပး ဟုဆိုကာ ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
လူထြက္တဲ့ေန႕ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကေန အိမ္ျပန္လာေတာ့ ႐ြာလမ္းမႀကီးကေနမျပန္ဘဲ ျဖတ္လမ္းမွ ဖိုးေဇာ္အိမ္ကို အရင္ေျပးသြားပါသည္။ ဖိုးထူးနဲ႕အတူ ငတူး ႏွင့္ ဖိုးကုလားတို႕လဲ ျမင္း႐ုပ္ကေလးနဲ႕ ကစားေန ၾကပါသည္။  ျမင္း႐ုပ္ကေလးမွာလည္း ပါးခ်ပ္ႀကိဳး၊ ကုန္းႏွီး၊ ေျခနင္းကြင္းကေလး မ်ားျဖင့္ ပိုလွေနပါသည္။  ႐ွင္ေလာင္းလွည့္တုန္းကစီးရသည့္ ျမင္းအတိုင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဖိုးေဇာ္က ကြၽန္ေတာ့ကိုုျမင္ေတာ့ ျမင္း႐ုပ္ကေလး ကြၽန္ေတာ့ကို ျပန္ေပးပါသည္။ ငတူးက ဒါဘာလုပ္တာလဲကြ ငါတို႕ကစားေနတာကို ဟု ေမးေတာ့ ဖိုးေဇာ္က သူ႕ပိုင္႐ွင္ျပန္လာလို႕ ျပန္ေပးတာဟု ေျပာပါသည္။ ဖိုးကုလားကရန္လိုစြာျဖင့္ ဒါျဖင့္ ငါတို႕လုပ္ထားတာေတြ ဖ်က္ပစ္မယ္ ဟုဆိုကာ ကုန္းႏွီးေတြ ေျခနင္းကြင္းေတြကို ဆြဲျဖဳတ္ပစ္ပါသည္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ ကဲကြာ ကဲကြာ ဒီျမင္းစုတ္ကို ဒီလိုလုပ္ရတယ္ကြ ၾကည့္ထား ဟုဆိုကာ အျမီးေရာ လည္ဆံေမြးေတြကိုပါ ျဖတ္ပစ္လိုက္ပါသည္။
ဒီေနရာမွာ ငတူးနဲ႕ ဖိုးကုလားကို  ေဒါသတႀကီးနဲ႕ ထိုးလားၾကိတ္လား လုပ္ခ်င္ေပမယ့္ စိတ္အလွ မပ်က္ပါနဲ႕ ဆိုတဲ့ ဘဘေအာင္ရဲ႕ ဆံုးမစကားကို သတိရလို႕ သူတို႕ကို ရန္မလုပ္ခဲ့ပါ။ ဘဘေအာင္က ပိုလွတဲ့ ျမင္းလည္ဆံေမြးေလးနဲ႕ ျမင္းျမီးအသစ္ေလး တပ္ေပးလို႕ ျမင္း႐ုပ္ကေလးမွာ အရင္ကထက္ ပိုၿပီးလွသြားပါတယ္။ ျမင္း႐ုပ္အသစ္ကေလးကိုယုယစြာပိုက္ထားရင္းေတြးမိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့စိတ္ကေလး အလွမပ်က္ပါ။  ျမင္း႐ုပ္ကေလးလည္းအလွမပ်က္ပါ။

၁၉၈၂ ဇန္န၀ါရီလထုတ္ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာမဂၢဇင္းမွ ဆရာေ႐ႊတည္ရန္ေနာင္၏စာကို ျပန္ေရးျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>