တိက်တဲ့အေျဖ

ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းမွာ နာမည္ႀကီးစိတ္ပညာရွင္ J. P. Guilfordကို အေမရိကန္စစ္တပ္က ငွားရမ္းၿပီး စမ္းသပ္မႈတစ္ရပ္ ျပဳလုပ္ေစခဲ့တယ္။ ဒီပညာရပ္နဲ႔ အေကာင္းဆံုး၊ အသင့္ေတာ္ဆံုး ေလယာဥ္တပ္သားေတြ ေရြးထုတ္ႏိုင္ဖို႔ျဖစ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ထင္သလို မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ အစမ္းသပ္ခံတပ္သားေတြဟာ ေလ့က်င့္ခ်ိန္မွာ တက္ညီလက္ညီနဲ႔ အမွတ္ျပည့္ရခဲ့ေပမယ့္ ေရွ႕တန္းေရာက္တာနဲ႔ အပစ္ခ်ခံခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသဆံုးမႈေတြ တိုးခဲ့ရတယ္။

Guilfordက ဒီလိုျပႆနာကို ရွာေဖြစူးစမ္းခ်ိန္မွာ မေသဘဲက်န္ရစ္တဲ့ ေလတပ္သားအမ်ားစုက တပ္သားဘဝကေန ပင္စင္ယူထားတဲ့အရာရွိေတြ ေရြးထုတ္ထားတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

ဒီအတြက္ Guilford အရမ္းေခါင္းေျခာက္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေစ့စပ္တဲ့စမ္းသပ္မႈပညာက အရာရွိေတြရဲ႕ အျမင္ေလာက္ေတာင္ မစြမ္းခဲ့ေတာ့ဘူးလား? ဘယ္ေနရာမွာ အခက္အခဲျဖစ္ေနခဲ့လဲ?

ဒီျပႆနာအတြက္ အရာရွိတစ္ဦးကို Guilford ေမးလိုက္တယ္။ အရာရွိက “ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္လဲ ေျပာမျပတတ္ဘူး။ ဒီလိုလုပ္ရေအာင္ တပ္သားတခ်ဳိ႕ကို ခင္ဗ်ားနဲ႔ကြၽန္ေတာ္အတူ ေရြးၾကည့္ၾကရေအာင္…!”

“ဟုတ္ၿပီ.. ကြၽန္ေတာ္တို႔အတူ ေရြးၾကရေအာင္” ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္အတူေရြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။

ေရြးခ်ယ္ခ်ိန္မွာ ပထမဆံုးတပ္သားဝင္လာေတာ့ Guilfordက တစ္ဘက္ကေနၿပီး အကဲခတ္၊ မွတ္တမ္းေရးခဲ့တယ္။

“ေကာင္ေလး.. တကယ္လို႔ ဂ်ာမန္ေတြက မင္းေလယာဥ္ကိုေတြ႔သြားၿပီး အျမင့္ပစ္ဒံုးက်ည္နဲ႔ ပစ္ေတာ့မယ္ဆိုပါစို႔၊ မင္းဘယ္လို လုပ္မလဲ?” အရာရွိက ပထမေမးခြန္း စေမးခဲ့တယ္။

“ေလယာဥ္ကို ဒီထက္ျမင့္ေအာင္ ပ်ံမယ္”

“မင္းဘယ္လို သိတာလဲ?”

“စစ္တိုက္လမ္းညႊန္စာအုပ္မွာ အဲဒီလို တိက်တဲ့အေျဖကို ေရးထားပါတယ္။ မွန္တယ္ မဟုတ္လား?”

“မွန္ပါတယ္။ တိက်တဲ့အေျဖပါ။ မင္းသြားႏိုင္ပါၿပီ”

“ဆရာ… ေမးခြန္းတစ္ခုပဲ ေမးတာလား? တျခားေမးခြန္း မရွိေတာ့ဘူးလား?”

“ဟုတ္တယ္.. ေမးခြန္းတစ္ခုထဲပါ၊ မင္းသြားႏိုင္ပါၿပီ။ က်န္တဲ့ေမးခြန္းက ငါတို႔အတြက္ျဖစ္တယ္”

ဒုတိယတပ္သား ထပ္ဝင္လာတယ္။ တပ္သားေနရာယူၿပီးတာနဲ႔ အရာရွိက အေပၚကေမးခြန္းကိုပဲ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။

“ေကာင္ေလး.. တကယ္လို႔ ဂ်ာမန္ေတြက မင္းေလယာဥ္ကိုေတြ႔သြားၿပီး အျမင့္ပစ္ဒံုးက်ည္နဲ႔ ပစ္ေတာ့မယ္ဆိုပါစို႔၊ မင္းဘယ္လို လုပ္မလဲ?”

“တိမ္တိုက္တစ္ခုရွာၿပီး အျမန္ပုန္းလိုက္မယ္” ဒုတိယတပ္သားက ေျဖပါတယ္။

“ဟုတ္လား? တကယ္လို႔ တိမ္မရွိဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ?”

“ေျမျပင္ကို အျမန္ပ်ံဆင္းၿပီး သူတို႔နဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ႔လိုက္မယ္”

“မင္း ကိုယ့္ကိုေသေၾကာင္းႀကံတာလား?”

“ဒီလိုဆိုရင္ ေလယာဥ္ကိုယ္ထည္ကို ဘယ္ညာယိမ္းလိုက္ရင္ေကာ?”

“ေလယာဥ္က မင္းေမာင္းတာေလ၊ ငါေမာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ မင္း စာမဖတ္ဘူးလား?”

“ဆရာေျပာတာက စစ္တိုက္လမ္းညႊန္စာအုပ္လား?”

“အဲဒီစာအုပ္မဟုတ္ရင္ မင္းက ဘာစာအုပ္ဖတ္ခ်င္ေသးလို႔လဲ?”

“စစ္တိုက္လမ္းညႊန္စာအုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ကထူလြန္းလို႔ ကြၽန္ေတာ္အကုန္ မမွတ္မိဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ေလယာဥ္ေမာင္းတာပဲ ဝါသနာပါတယ္။ အေမရိကန္တပ္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ေလယာဥ္ေမာင္းမယ္၊ အစားအစာအညႊန္းေတြလို ေရးထားတဲ့ စာေတြကို ကြၽန္ေတာ္မဖတ္ခ်င္ဘူး”

“မင္း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?”

“ကြၽန္ေတာ္ ၾကက္ဥေၾကာ္လည္းရတယ္။ အသားကင္လည္း ရတယ္။ အေမနဲ႔အတူ apple pieေတြ ကူလုပ္လဲရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစားအစာအညႊန္းေတြလို ဒါၿပီးရင္ ဒါလုပ္ပါလို႔ ၁, ၂, ၃ အစဥ္လိုက္ေရးထားတဲ့ စာေတြကို ကြၽန္ေတာ္နားမလည္ဘူး”

“ေကာင္းၿပီ.. မင္းသြားႏိုင္ၿပီ”

“ဆရာ… ကြၽန္ေတာ့္အေျဖမွားသြားၿပီလား?”

“အခုက ေမးခြန္းျပန္ေမးရမယ့္အခ်ိန္မဟုတ္ဘူး”

ဒုတိယတပ္သားထြက္သြားတာနဲ႔ အရာရွိက Guilfordဘက္လွည့္ၿပီး “ဆရာ.. ဆရာကိုေရြးခိုင္းရင္ ဘယ္တစ္ေယာက္ကို ဆရာေရြးမလဲ?”

“ခင္ဗ်ားရဲ႕ အႀကံဥာဏ္ကို ကြၽန္ေတာ္အရင္သိခ်င္တယ္”

“ကြၽန္ေတာ္က ဒုတိယတစ္ေယာက္ကို ေရြးမယ္” အရာရွိကေျပာပါတယ္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ?”

“ပထမတစ္ေယာက္ေျဖတဲ့အေျဖက တိက်တဲ့အေျဖမွန္ဆိုတာ မွန္တယ္။ ရန္သူရဲ႕ဒံုးက်ည္ကလြတ္ေအာင္ ေလယာဥ္ကို ဒီထက္ျမင့္ေအာင္ပံ်မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ာမန္ေတြက ငတံုးေတြမဟုတ္ဘူး။ တိက်တဲ့အေျဖမွန္း ကြၽန္ေတာ္တို႔သိသလို သူတို႔လည္းသိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ာမန္ေတြက နိမ့္တဲ့ေနရာမွာ တစ္ခ်က္အရင္ပစ္ၿပီး ေလယာဥ္အျမင့္ပ်ံမယ္ဆိုတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕စိတ္ကို ေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္မယ္။ တကယ့္သူတို႔ရဲ႕ ပစ္မွတ္က အျမင့္ဆံုးမွာ ထားထားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ဘယ္သူေသမလဲ?”

“ေအာ္.. ဒီလိုလား?”

“ဒုတိယတစ္ေယာက္က ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ေျဖတယ္။ ၿပီးေတာ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းအတိုင္း မလိုက္နာဘူးဆိုေပမယ့္ သူ႔မွာ လုိအပ္ရင္ လိုအပ္သလို ေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ ဥာဏ္ရွိတယ္။ အခက္အခဲႀကံဳတာနဲ႔ အခက္အခဲကလြတ္ေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံုသံုးႏိုင္တယ္။ နည္းမ်ားေလ လြတ္ေျမာက္ဖို႔လမ္းမ်ားေလပဲ။ ကြၽန္ေတာ္လို စစ္ပဲြအမ်ားႀကီး တိုက္ခဲ့ဖူးတာေတာင္မွ မေသဘဲ က်န္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္က စစ္ေျမျပင္မွာ ႀကံဳရတဲ့အေတြ႔အႀကံဳေတြ စစ္တိုက္လမ္းညႊန္ထဲ မရွိဘူးဆိုတာကို ပိုသိတယ္။ စာအုပ္ထဲ ေရးထားတာနဲ႔ တူတယ္ဆိုလို႔ တစ္မ်ဳိးပဲရွိတယ္”

“ဘယ္တစ္မ်ဳိးလဲ?”

“စ်ာပနာအခမ္းအနား… အဲဒီတစ္ခုပဲ စာအုပ္ထဲေရးထားတဲ့အတိုင္း တစ္လံုးမွမျခားခဲ့ဘူး။ စစ္တိုက္တာကိုလဲ အလြတ္က်က္ရမယ္ဆိုရင္ ေသဖို႔လမ္းပဲရွိခဲ့တယ္။ အေျဖကေတာ့ ေတြ႔မွာမဟုတ္ဘူး”

အရာရွိရဲ႕စကားကို နားေထာင္ၿပီး Guilford က သူ႔ရဲ႕ဆန္းစစ္ခ်က္ကို အသစ္တစ္မ်ဳိးေျပာင္းလဲလိုက္တယ္။

ဆန္းစစ္ခ်က္အသစ္ရဲ႕ ေမးခြန္းေတြက “တကယ္လို႔ သင့္မွာ အုတ္တစ္ခဲရွိတယ္။ အဲဒီအုတ္တစ္ခဲရဲ႕ မတူတဲ့အသံုးဝင္ပံု ၅ဝမ်ဳိးကို ေျပာပါ” ဆိုတာမ်ဳိးေတြျဖစ္တယ္။

Guilfordဟာ ဒီလိုဆန္းစစ္ခ်က္နဲ႔ အေမရိကန္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးေလယာဥ္တပ္သားေတြကို ေရြးထုတ္ႏိုင္ခဲ့သလို “ဆန္းသစ္တဲ့ စမ္းသပ္မႈ” တစ္ခုကို ဖန္တီးႏိုင္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။

+++++++++++++ ++++++++++++++

ေနာက္ဆံုးဘူတာမွာ ဆင္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မအီမသာတဲ့ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီး မိတ္ေဆြတစ္ဦးက ေမးတယ္။

“ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? ေနမေကာင္းဘူးလား?”

“ရထားမူးလာတာ.. ငါက ရထားစီးတဲ့အခ်ိန္ ထိုင္ခံုေျပာင္းျပန္စီးရင္ မူးတတ္တယ္”

“ဘာျဖစ္လို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လူနဲ႔ ေနရာမလဲခဲ့တာလဲ?”

“ငါ မလဲခ်င္ဘူး။ ေအာ္.. ငါေရွ႕မွာလဲ ထိုင္တဲ့လူမရွိခဲ့ဘူး”

ဒါဟာ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ စကားေျပာေတြ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ လက္ေတြ႔လူ႔ေလာကမွာ ဒီလိုအျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနခဲ့ပါတယ္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ တိုရွီဘာစတည္ေထာင္တုန္းက စီးပြါးပ်က္ၿပီး တံခါးပိတ္ဖို႔နီးခဲ့တယ္။ တုိရွီဘာကို ဘယ္အရာနဲ႔ ကယ္တင္ခဲ့သလဲ သိပါသလား?

“ေရာင္စံုပန္ကာက ကယ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္”

အဲဒီႏွစ္က ပထမဆံုးထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ပန္ကာကအမည္းေရာင္ျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔ ကုမၸဏီတိုင္းက အမည္းေရာင္ပန္ကာေတြ လိုက္ထုတ္ၾကတယ္။ (၁၉၅၂)ခုႏွစ္ တုိရွီဘာလည္းလိုက္ၿပီး အမည္းေရာင္ပန္ကာေတြ ထုတ္လုပ္ခဲ့တယ္။ လူတိုင္းထုတ္ၾကတဲ့အတြက္ ပန္ကာေတြ ေရာင္းအားနည္းခဲ့တယ္။ (၇)ေသာင္းေက်ာ္ရွိတဲ့ တုိရွီဘာရဲ႕ဝန္ထမ္းေတြကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းေပးရမွန္း မသိျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကုမၸဏီပုိင္ရွင္ Ishisakaက “ပန္ကာေတြေရာင္းႏိုင္သူကို ကုမၸဏီက ၁ဝ%စေတာ့ရွယ္ယာေပးမယ္” လို႔ ေၾကာ္ျငာလိုက္တယ္။

ဝန္ထမ္းတစ္ဦးက Ishisakaကို ဘာျဖစ္လို႔ ပန္ကာခြံေတြကို ေရာင္စံုနဲ႔မထုတ္သလဲလို႔ အႀကံေပး ေမးျမန္းလိုက္တယ္။ အဲဒီအႀကံကို အတည္ျပဳဖို႔ အစည္းအေဝးလုပ္ၿပီးေတာ့ ဝန္ထမ္းတခ်ဳိ႕က “ဒီအႀကံက အလကား၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး” လို႔ဆိုၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ Ishisakaက ေသမထူး ရွင္မထူးမို႔ စမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ေနာက္ဆံုး ေရာင္စံုပန္ကာေတြ အေရာင္းသြက္ခဲ့ၿပီး တိုရွီဘာကို အသက္ဆက္ႏိုင္ဖို႔ ကယ္တင္ခဲ့တယ္။

တကယ္လို႔ ျပႆနာတစ္ခုမွာ တိက်တဲ့အေျဖ၊ ေျဖရွင္းနည္းတစ္ခုပဲရွိတယ္လို႔ သင္ယံုခဲ့ရင္ သင္ရဲ႕ေတြးေတာမႈ၊ ရွာေဖြမႈေတြက ရပ္တန္႔ေနလိမ့္မယ္။ ယုန္နဲ႔လိပ္ပံုျပင္ထဲက အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ယုန္လို မႏိုးမခ်င္း ပန္းတိုင္ဘယ္ေလာက္နီးနီး ဘယ္ေတာ့မွ သူအေရာက္သြားႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

မူရင္း—-http://www.rocmp.org/archiver

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>