အေမ မသိေသးေသာ အေၾကာင္းမ်ား

မဂၢဇင္း ကာတြန္းတစ္ခုထဲမွာ ဒီလိုဖတ္ဖူးပါတယ္။ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ေစ်းက အၿပန္လမ္းမွာေတြ႕ေတာ့ တစ္ေယာက္က ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေၿပာေနတာ။

“ကၽြန္မအမ်ိဳးသားက ႏိုင္ငံၿခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာေလ။ သားက လည္းႏိုင္ငံၿခားမွာပဲ။ သမီးကေတာ့ အဲဒီမွာ ပဲေက်ာင္းတက္ေနေလရဲ႕”
“‘ဟင္ ဒါဆိုရွင္က ဘာလို႕ လိုက္မသြားတာလဲ”
“အဟင္း ကၽြန္မကႀကြားၿခင္လို႕ ေနခဲ့တာေလ”

အဲဒီ ကာတြန္းေလးက အေမေၿပာၿပတာပါ။ အေမကေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အေမမသိေသးတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္။

“ဟုတ္တယ္ ႏိုင္ငံၿခားမွာ လမ္းေတြတအား ေကာင္းတာတဲ့။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးလည္း သန္႕ရွင္းေနတာပဲတဲ့။ လွ်ပ္စစ္ မီးဆိုတာေတာ့ ေၿပာစရာကို မရွိဘူးတဲ့” အေမကေတာ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ေတြ႕တိုင္း အဲလိုေၿပာေလရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အေမေၿပာေၿပာေနတဲ့ ႏိုင္ငံၿခားမွာ တစ္အား ေကာင္းေနတာတဲ့ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္မခံဘူးအေမ။

တစ္ကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံၿခားက တစ္အားေကာင္းဒါမဟုတ္ဘူးဗ်။ ဒါေတြက ပံုမွန္ပဲ။
ကတၱရာလမ္း ခ်ိင့္ခြက္မရွိတာကို တကားေကာင္းတယ္ လို႕ ေၿပာလို႕ရမလား။
လမ္းေဘးေတြမွာ အမိႈက္မရွိတာေရာ တအားေကာင္းေနတာလား။
လွ်ပ္စစ္မီး ခလုတ္ဖြင့္ လိုက္တိုင္း ရွိေနတာကေရာ။
Busကားေတြ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားေတြ အခ်ိန္မွန္ေနတာကေရာ အထူး အဆန္းလားပဲလား။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒါကို အရမ္းေကာင္းေနတယ္လို႕ မယူဆဘူး အေမ။ ဒါေတြက ပံုမွန္ေလ။

တစ္ကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီက ပံုမွန္ မၿဖစ္ေနတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံၿခား တစ္အား ေကာင္းေနတယ္လို႕ ေၿပာရင္ သိပ္ဘ၀င္ မက်ဘူး အေမ။
ႏိုင္ငံၿခားက ပံုမွန္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီက ပံုမမွန္။

သူတို႕ဆီမွာ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းတိုးတက္မႈ႕ကေတာ့ ထိပ္ပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီမွာ အရမ္းေပ်ာ္ေနၿပီ။ သူတို႕ နဲ႕ တစ္သားထဲက်ေနၿပီ။ အင္တာေနရွင္နယ္ စတန္းဒက္ ၿဖစ္ေနၿပီလို႕ အေမထင္ရင္ေတာ့ အေမ မွားသြား ၿပီ အေမေရ။

ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္က အေမ့အိမ္ကို ၿပန္လာဖို႕ပဲ အၿမဲေတြးေနတဲ့သူေလ။ မလာနဲ႕ ဒီမွာ ေနပူ၊ ဖုန္ထူ၊ ၿခင္ကိုက္၊ မီးပ်က္ လို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေၿပာပါနဲ႕ အေမ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲယားကြန္းခန္းကိုမုန္းလို႕ ေနေရာင္ၿခည္ေလး လိုခ်င္ေနတဲ့သူ၊
ေလအေ၀့မွာ ဖုန္နံ႕ေလးရွဴေနရတာကို air fresher အနံ႕ထက္ပို ႀကိဳက္တဲ့သူ၊
အေမွာင္ထဲမွာ ထိုင္ၿပီး ယက္ေတာင္ေလးနဲ႕ ၿခင္ရိုက္ၿပီး စကားေၿပာရတာကို ပို သေဘာက်ေနတဲ့သူ ဆိုတာ အေမမသိပါဘူးေလ။

တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေၿပာၾကတယ္။ ႏိုင္ငံၿခားမွာက အရည္အခ်င္းရွိဖို႕ပဲ အရည္အခ်င္းရွိရင္ အားလံုးတန္းတူပဲတဲ့။ အခုကမာၻႀကီးက Globalizationၿဖစ္ေနၿပီတဲ့။ ေနရာေဒသေလးတစ္ခုကို စြဲလမ္းေနလို႕ မၿဖစ္ဘူးတဲ့။ ေရၾကည္ရာၿမက္ႏုရာမွာ တိုးတက္ေအာင္ေနရမွာပဲတဲ့။

တစ္ခုေတာ့ ေမးပါရေစ။

ကမာၻႀကီးက တစ္ကယ့္ကို ကမာၻ႕ရြာႀကီး ၿဖစ္ေနၿပီလား။
လူမ်ိဳးေရး ခြဲၿခားမႈ႕ေတြ မရွိေတာ့ဘူးလား။

ကၽြန္ေတာ့္ေမးခြန္းကို ေသခ်ာေၿဖၾကည့္ပါ။

အေမေရ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကမာၻႀကီးက နည္းပညာတစ္ခုကလြဲလို႕ ဘယ္ေနရာမွ တကယ္ Globalize မၿဖစ္သးဘူးလို႕ ထင္တယ္ အေမ။ ကၽြန္ေတာတို႕လို ဆင္းရဲတဲ့ ႏိုင္ငံက လာတဲ့သူေတြကို ရုပ္၀တၳဳပစၥည္း တိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက သူေတြက (လူမ်ားစုပါ။ လူအားလံုးကို မဆိုလိုပါ) “  xxx ” ဘယ္လိုၿမင္တယ္ဆိုတာ့ အေမမသိေသးပါဘူးဗ်ာ။

ဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့။ အေသးစိတ္ေတြ ေၿပာၿပေနရင္ အေမစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမွာ။

တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စက္ရုပ္တစ္ခုလိုထင္လာမိတယ္။
အလုပ္လုပ္ေနတာ တစ္ကယ္ကို ထမင္းစားဖို႕အတြက္လိုၿဖစ္ေနလို႕ အေမ။ အရင္တုန္းက အေမ့အိမ္မွာ ေနရင္းအလုပ္လုပ္ရတာကု အဓိပၸာယ္ ေလးတစ္ခုခု ရွိေနသလိုပဲ အေမ။
အခုေတာ့ ဘာမွ အဓိပၸယ္ မရွိသလိုပဲ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ လုပ္တာကမွ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ေမြးရပ္ေၿမအတြက္ ဟုတ္ဟုုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ တစ္ခုခုေတာ့ အက်ိဳးရွိဦးမယ္ အေမ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလူမ်ိဳးေရး အၿမင္က်ဥ္းတယ္လို႕ ေၿပာရင္းလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံပါမယ္ဗ်ာ။

အဲေလာက္ ႏိုင္ငံနဲ႕လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ေနရင္ ဘာလို႕ထြက္လာေသးလဲကြာကို အၿပစ္တင္မေစာပါနဲ႕။

လူ႕ဘ၀မွာ လူတန္းေစ့ ေလးေတာ့ ေနခ်င္တယ္ေလ။
အင္း ခက္တာက အေမ့အိမ္ (ကိုယ့္ေမြးဖြားၾကီးၿပင္းတဲ့ နုိင္ငံ) မွာ ေနၿပီး အခုလို ေနႏိုင္စားႏိုင္ေအာင္၊ ဖ်ားနာကုသစရိတ္ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ မရွာႏိုင္ဘူး အေမေရ။
ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ညံ့လြန္းလို႕ပဲလား။

ေရၾကည္ရာ ၿမက္ႏုရာဆိုရင္ – ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီမွာ ေရေတြေနာက္ေနလို႕လား။ ၿမက္ေတြကေၿခာက္ေနလို႕လား။
ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစား တတ္ဘူးအေမေရ။
အေမမသိေသးတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္ဗ်ာ။

ဥပမာ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ႏိုးစက္သံက ဘယ္ေလာက္မုန္းစရာေကာင္းတယ္ ဆိုတာ အေမခံစားဖူးမွ သိလိမ့္မယ္ အေမ။
အေမတို႕ဆီမွာ လူေတြ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာကိုင္ေနတဲ့ ဟန္းဖုန္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ႏြားခေလာက္ တစ္လံုးနဲ႕ ဘာမွ မထူးဆိုတာ အေမ မသိပါဘူး အေမ။
ဒီမွာ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းအရ အမ်ားႀကီးေကာင္းတယ္ ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မၿငင္းပါဘူးအေမ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ေၿပာဖူးသလိုေပါ့။

“ငွက္ေလွာင္အိမ္ႀကီးကုိပဲ ေဆးသုတ္ၿပီး အထဲက ငွက္ကေလးကို အစာမေကၽြးရင္ ဘာအဓိပၸာယ္ရွိမွလဲ” တဲ့။
ဒီမွာေတာ့ ေရႊပိန္းခ်ေလွာင္အိမ္ႀကီးေတြ ထဲက ပိန္လွီေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ခဲ့ရလို႕ အဲလိုေတာ့ မၿဖစ္ခ်င္ဘူး အေမေရ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ အေမ့အိမ္ကို ၿပန္လာႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာ -အေမေရ။
ငါ့သားက ႏိုင္ငံၿခားမွာ အရမ္းအဆင္ေၿပေနတာလို႕ မႀကြားပါနဲ႕ေတာ့ ဗ်ာ။
ငါ့သားက အေမ့အိမ္ကို တအားခင္တြယ္တာ လို႕ပဲ ၾကြားလိုက္စမ္းပါ။

အေၿခအေန တစ္ခုေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာမွာပါအေမ။ ဘာအေၿခအေနလဲလို႕ ေတာ့ မေမးပါနဲ႕ အေမ။
အေၿခအေနတစ္ခုေပါ့။……..

မိုးတိမ္ညိဳ
ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉
Sharing by MWY


email ကေန တဆင့္ရထားတဲ့ မွ်ေ၀မွု တစ္ခုပါ။

ၿမန္မာၿပည္တြင္းက ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုမက ေၿခာက္လွန္ ့ေနတဲ့  လူတစ္စုေၾကာင့္  (အေၿခအေနတစ္ခု လုိ ့ ကၽြန္ေတာ္မၿမင္ပါဘူး) သူမ်ားတုိင္းၿပည္ေတြမွာ အေၿခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ေရာက္ရွိၿပီး မိမိ ၀မ္းကိုေက်ာင္းရင္း၊ မိသားစုကိုလည္း ေထာက္ပံ့ေနရတဲ့ ၿမန္မာေတြ သိန္းခ်ီ ရွိေနပါၿပီ။

လြတ္လပ္ေရး မရခင္ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္မွာ ကၽြန္ၿဖစ္ေနတုန္းက ၿမန္မာေတြ နုိင္ငံၿခားကို သြားတယ္ဆို ပညာသင္ၾကားေလ့လာဖုိ ့ပါ။ သိပၸံ ေမာင္၀ တုိ ့လက္ထက္ကေပါ့။ နုိင္ငံၿခားကၿပန္လာရင္ ဘြဲ ့ထူးဂုဏ္ထူးေတြရလုိ ့။ အဲဒီေခတ္တန္းက ၿမန္မာေတြ နုိင္ငံၿခားကို သြားၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းၿပဳရတယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ မဖတ္ဘူးခဲ့ပါဘူး။
သိပၸံ ေမာင္၀ ပဲ မေရးခဲ့တာလား –

အခု စစ္အစိုးရ လက္ေအာက္မွာမွ ၿမန္မာေတြ ၿမန္မာၿပည္မွာ မေနနိုင္လို ့ တုိင္းတပါးမွာ အသက္ေမြးေက်ာင္းၿပဳေနရတာ သိန္းခ်ီရွိေနၿပီ- သမိုင္းမွာ ရွက္စရာပါပဲ။

ေရွးေရွးက စာေရးဆရာေတြ ေရးတဲ့ နုိင္ငံၿခားေရာက္ ၿမန္မာမ်ားရဲ  ့အေတြ ့အၾကံဳ၊  အခု ေခတ္ မိုးတမ္ညိဳ တို ့လုိ နုိင္ငံၿခားေရာက္ ၿမန္မာမ်ားရဲ့ အေတြ  ့အၾကံဳ ။
ဘယ္လို ကြာၿခားသလဲ ။ ဘာေၾကာင့္လဲ။

လူေတြ ေသဆံုးသြားေပမယ့္ သမိုင္းကေတာ့ရွင္သန္ေနမွာပါ။
သမိုင္းထဲမွာ အမွန္တရားကို ေဖာ္ၿပေပးတဲ့ မိုးတိမ္ညိဳ တို ့လုိ စာေရးသူေတြကို ေက်းဇူးတင္လွ်က္ ….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>